[S.Fic10069] Tell Me You're Wish
รีเควส จาก Mable
Mukuro Talk
...คึหึหึ ผมต้องทำงานทุกวี่ทุกวันนิ...
...คุณน่ะไม่เข้าใจหรอกครับ...
...สำหรับลูกคนมีฐานะดีอย่างคุณน่ะ...ต่อให้ตาย ก็ไม่มีวันเข้าใจผมได้...
...ผมต้องหาเงินมาเลี้ยงดูน้องสาวคนเดียวของผม...
...ผมทำทุกอย่างเพื่อน้องสาวคนเดียวและผู้ที่เป็นครอบครัวคนสุดท้ายของผม...
...ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม ที่ทำให้ผมได้เงินมา ผมก็จะทำ เพื่อนำเงินนั้นไปรักษาชีวิตของน้องผมเอาไว้...
...จะทางไหนก็ตามที ผมจะทำครับ คุณเบียคุรัน...
Byakuran Talk
...ชั้นไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องทำงานหนักแบบนั้นทุกๆวันด้วย?...
...เพราะอะไรกันน้า~...
...ชั้นรู้ดีว่าเธอผ่านอะไรมามาก กว่าชั้น แต่ ...
...ทั้งทั้งที่ชั้นสามารถช่วยเธอได้ แต่ทำไมกลับไม่ร้องขอล่ะ?...
...หรือว่า ชั้นไม่เคยอยู่ในสายตาเธอเลย...
...บอกมาซิ บอกมาคำเดียว บอกมาว่าต้องการให้ใครซักคนช่วย แค่ขอชั้น ชั้นก็พร้อมที่จะช่วยเธอ โรคุโด มุคุโร่คุง...
...บริษัทแห่งหนึ่งในนามิโมริ...
"ฉันไล่พวกแก2คนออก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงของชายชราวัยประมาณ50ปีกว่า กำลังโกรธลูกน้องสองคนที่ทำเอกสารสำคัญส่งไม่ทันตามกำหนดจนต้องเสียลูกค้ารายใหญ่ไป
"ให้โอกาสพวกเราใหม่เถอะนะครับ" ร่างบางวัย24 เจ้าของเรือนผมสีส้ม ภายใต้กรอบแว่นหน้ามีดวงตาสีเขียวมรกต กำลังส่งสายตาอ้อนวอนขอร้องผู้เป็นนายไม่ให้ไล่ตนกับเพื่อนอีกคนที่เป็น เจ้าของเรือนผมสีไพลินทรงสัปปะรดที่ไว้ยาวรากไทรลงมาแล้วมัดเอาไว้ลวกๆ ผู้ซึ่งมีดวงตาสองสี กำลังยืนมองเพื่อนสนิทของตนต่อรองกับผู้เป็นนายอย่างยากเย็น....
"ไม่รู้ ไม่สนแล้ว มีลูกน้องทำงานแย่ๆแบบนี้ บริษัทลมจมก่อนพอดีหรอก แล้วก็นะธุรกิจและการลงทุนเป็นสิ่งสำคัญมาก ต้องมีลูกน้องที่บริหารงานดี และก็บลาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ(พล่ามๆๆ)!!" โรคุโด มุคุโร่ ยืนมองผู้เป็นนายร่ายยาว เทศนาต่างๆนาๆ จนเริ่มรู้สึกรำคาญ แล้วหันหน้าไปกระซิบกับอิริเอะโชอิจิ ผู้ที่เป็นเพื่อนสนิทด้วยกันมาตั้งแต่สมัยประถม
(รักกันมากเลยเนอะ 6951 เลยดีม่ะ???555+//โดนตลบ สลบคาที่)
"คึหึหึ นี่ โชอิจิคุง ผมว่านะครับ โดนไล่ออกก็ดีเหมือนกันนะครับ" เมื่อได้ฟังเช่นนั้นโชอิจิถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เพราะคนอย่างโรคุโด มุคุโร่น่ะเหรอ ที่ยอมลาออกจากงานโดยเปล่า ทั้งทั้งที่พึ่งเข้ามาทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์เลยด้วยซ้ำไปนะเฮ้ย!!!
"มุ...มุคุโร่คุง ทำไมล่ะ?ก็ไหนบอกว่าต้อง....."
"คึหึหึ ช่างเถอะครับ งานดีมีให้ทำเยอะออกจะตายไปนะครับ ผมทนอยู่กับคนแบบนี้ไม่ได้นานหรอกนะครับ" มุคุโร่และโชอิจิ ก็ยังคงคุยกันไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจ หัวของผู้เป็นนายเลยแม้แต่น้อย
"นี่พวกแก!!!!!!!!!!!!!! ฟังชั้นอยู่มั๊ยห๊ะ!!" คึหึหึ ฟังไปทำสากกะเบือยันเรือรบนะซิครับ ผมไม่ฟังให้หูชาหรอกครับคุณ!!!! เดี๋ยวผมฟิวส์ขาดเมื่อไหร่แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับ เดี๋ยวปั๊ดเอาสามง่ามเสียบตูดทะลุจุดศูนย์เลยนิ = =
"คึหึหึ ครับเท่าที่จำได้ว่า เมื่อกี้คุณกำลังท่องคาถาหรือสวดมนต์อยู่ไม่ใช่เหรอครับ จบแล้วเหรอครับนั้น ^^" มุคุโร่ยิ้มในแบบฉบับของตัวเอง แล้วหันไปมองเพื่อนสนิทของตนที่กำลังยืนดูศึกฝีปาก...
...ระหว่างไอ้แก่หัวเหม่งVSไอ้เพื่อนสนิทหัวสัปปะรด...
"ฉัน-ไล่-พวก-แก-ออก!!!"
"คึหึหึ พูดดีๆก็ได้นะครับชาติที่แล้วเกิดเป็นDOGเหรอครับ เห่าอยู่ได้? เพราะถึงคุณไม่ไล่พวกเรา เราก็เชิญตัวเองออกจากที่นี่แน่นอนครับ ล่าก่อน!!" เมื่อมุคุโร่ได้พูดทิ้งทายแล้วแอบด่าผสมลงไปด้วย ก็ลากเพื่อนสนิทออกจากห้องทำงานของไอ้แก่หัวเหม่งทันที
ปัง!!(ปิดประตูประชด)
"แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังล่ะกัน ไอพวกบ้า ไอ้หัวสัปปะรด!!!!" ชิน่ารำคาญ!! พูด(ด่า)ส่งท้ายไปแต่ก็..
"คึหึหึ ด่าผมไม่ได้ดูตัวเองเลยนะครับ ไอ้คุณหัวเหม่ง ผมล้าน? สงกะสัย เหาคงจะขึ้นไปกินหัว~ จนล้านสินะครับ"
ฉึก*
(แทงใจดำ!!)
ปัง!!!(เปิดเข้ามา แล้วก็ปิดอย่างรุนแรง)
เมื่อมุคโร่ออกไปแล้ว ชายชราแถบช็อกคาท่ายืนด่าเลยทีเดียว
ช่วงเวลาค่ำคืนเป็นเวลาที่สนุกสนานของเหล่าคนชอบเที่ยวกลางคืนเป็นที่สุด...แต่สำหรับคนคนนี้อาจเป็นเวลาที่สนุกมากที่สุดในทุกเวลาก็เป็นได้....
เวลา 18.30 PM
ในห้องทำงานขนาดใหญ่ บนโซฟาตัวงามมีชายหนุ่มผมเกศาสีขาว เจ้าของดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ มีรอยสักใต้ตาซ้ายเป็นเอกลักษณ์ กำลังนอนหลับเอาแรงอยู่อย่างสบายโดยไม่มีใครมารบกวน แต่...นอนไปไม่ได้นานเท่าไหร่เพื่อนสนิทสมัยมัธยมอย่างสปาน่าก็มาปลุกเพื่อนสนิทของตน เพื่อลากออกไปทำงาน
"เบียคุรัน...(เขย่าๆ)เบีย...เบียจ๋าป๋าเบีย~...........ไอถังเบีย!!!........(เขย่าแรงๆๆๆ)" นี่ไอเพื่อนร๊ากกก...แกไม่ตื่นใช่มั๊ย ได้!!! สปาน่าผู้นี้จะจัดการปลุกแกให้ตื่นเอง(ด้วยวิธีที่แกต้องตื่นแน่นอน) หึหึ
สปาน่าเดินออกจากห้องไปเพื่อไปหยิบอุปกรณ์อะไรบางอย่างเพื่อมาปลุกถังเบียที่นอนขี้เซาอยู่บนโซฟา...สิ่งที่สปาน่าไปหยิบมาก็คือ...คือ...โทรโข่งดีๆนี่เอง!!
...เอาวะ ไม่ตื่นก็ให้รู้กันไป!!!...
"เฮ้ย!!!!!!!!!!!!! ไอ้โอโม่เบียคุรันเว้ย ตื่น!!!!!!!" เสียงจากโทรโข่ง ดังเข้าไปในโสนประสาทรับเสียงของเบียคุรัน ส่งผลให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่สะดุ้ง กลิ้งตกลงมาจากโซฟา...
โครม!!!!
"อะ...โอ๊ย!! จะ..เจ็บๆๆ..ซี๊ด~"
"สม...ปลุกดีๆไม่ชอบเองนะเพื่อน~" ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะสปาน่าคู๊ง~ โอ๊ย!!!! คนหล่อเจ็บ!!! ถ้าชั้นเสียโฉมนะ สปาน่าคุงต้องชดใช้!!! เจ็บดั้งเว้ยT^T(ลูบๆ)
"มาปลุกชั้นทำไม...T^T(เจ็บ)"
"ได้เวลาเปิดร้านแล้วนะคุณชาย= =" เออเนอะ...จะทุ่มแล้วนิ
"ป่ะๆๆ ไปเปิดร้านตอนรับลูกค้ากันเถอะ>[ ]<" และแล้วเบียคุรันก็เดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปเปิดร้านบาร์ ร้านนี้ได้มาจากการลงทุนของสปาน่ากับเบียคุรัน ลงทุนกันคนละครึ่ง...เพื่อเปิดร้าน มีเพื่อนอีกหลายคนมาช่วยทำงาน พอถึงปลายเดือนก็หารส่วนแบ่งกัน...
"ทีแบบนี้ล่ะก็...เฮ้อ~" เหนื่อยใจกับไอถังเบียเว้ย นิสัยงกเรื่องเงินนี่...มาจากใครเนี่ย...ไม่ใช่แค่นั้นไหนจะชอบจีบผู้หญิงไปทั่ว~ ไม่เลือกหน้าอีก!!! แล้วไอผู้ชายหน้าหวานที่ก่อนเคยจีบล่ะ...เบียมันไม่จีบแล้วเหรอ???
**---------**---------**--------**
"นั้นไงๆ เธอ...คุณเบียคุรัน คุณสปาน่าขา~ >w<" เมื่อ2หนุ่มหล่อเดินออกมานอกร้านเพื่อต้อนรับเหล่าลูกค้า...ที่ส่วนมากเป็นผู้หญิง...
"ครับ^^(ฉีกยิ้ม แจกยิ้ม)"
"ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะค่ะ ทั้งคู่เลย>///<(กรี๊ดดด>[ ]<)" ครับคนหล่อทำอะไรก็หล่อไปหมดแหละครับ 55+ และผมก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าผมนะหล่อ(เลว) เป็นโอโม่ขาว55+ ^^
"งั้นเหรอครับ สปาน่าคุงพาสาวๆกลุ่มนี้เข้าไปก่อนนะ" ไอถังเบีย!!!! โยนงานอีกแล้วนะ = ="
"เชิญครับ^^ " ฝากไว้ก่อนเถอะนะไปเพื่อน-ปี๊ป- ซักวันชั้นจะใช้แกบ้าง = ="
และแล้วสปาน่าผู้โชคดี(หรือร้าย?)ต้องพาเหล่าชะนีเข้าไปข้างในบาร์ของตน ส่วนบุรุษที่ได้ฉายาว่าโอโม่ขาวในตอนนี้ก็ยืนมองเหล่าคู่รักเดินผ่านไปผ่านมา ส่วนตนก็กำลังนึกถึงคนคนนึงที่เคยแอบหลงรัก แต่ฝ่ายนั้นดูท่าว่าจะไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย...
"มุคุโร่!! ตกลงจะเอาไงต่อเราจะหางานที่ไหนทำดี"
"คึหึหึ ซักที่ไงล่ะครับ" ไอคุณเพื่อนครับ ยังจะมีอารมณ์มากวนเบื่องลางอีกนะ เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่น๊า~
เสียงใสของทั้งสองเรียกความสนใจให้เบียคุรันเป็นอย่างมาก เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสองร่างบางเดินคุยกันตามประสาเพื่อนสนิท เมื่อมองร่างบางผมสีไพลิน ดวงตาสีสองดีๆแล้ว...คนคนนี้...
"เบีย...เฮ้ยๆ!!เบียเป็นไรไปตาลอยเลยนะ " เมื่อสปาน่าเดินนออกมาก็เห็นเพื่อนของตน ยืนมองอะไรซักอย่าง...
"เฮ้อ~ สปาน่าคุง ดูโน่นซิ" เป็นไรของมันอีกเนี่ย...หน้าอย่างกับคนอกหักมาหมาดๆ...และเมื่อสปาน่าหันไปมองทางทิศทางที่เพื่อนรักชี้ไปก็พบกับ...รุ่นน้องสมัยเรียนตอนมัธยมปลายกับเพื่อนสนิทที่พ่อหนุ่มโอโม่เคยตามจีบเมื่อสมัยมัธยมปลาย กำลังจะเดินมาทางที่พวกเค้า2คนยืนอยู่...
...เบียนี่นาย...ยังไม่ตัดใจจาก คนนั้นจริงๆด้วยนะ...
แล้วจู่ๆสปาน่าก็ลากเพื่อนรักเข้าไปทักทายรุ่นน้องตอนสมัยเรียน และในใจก็อยากให้เบียคุรันได้เข้าไปคุยกับร่างบางอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทของรุ่นน้องของตน ที่ทำแบบนี้...เผื่อว่าพ่อโอโม่ขาวคนนี้จะหายอมทุกข์ขึ้นมาบ้าง...?
"สปาน่าคุงเดี๋ยวก๊อน!!!!"
"มาเหอะน่า..." นี่!!! คิดจะให้ชั้นไปเจอกับมุคุโร่คุงใช้มั๊ย!!! เบียคุรันพยายามรั้งเพื่อนของตนเอาไว้ แต่ก็สายไปเสียแล้ว...
"โชอิจิ!!! มุคุโร่!!!" ตรูว่าแล้ว~ ว่ามันต้องพามาหามุคุโร่คู๊ง!!! ไม่เอา ไม่อยากเจอครับ!!!!! ไอคุณทองม้วน>[ ]<
"อ้าว!! รุ่นพี่สปาน่าสวัสดีครับ"
"สบายดีมั้ย...โชอิจิ"
"สบายดีครับ"
"แล้ว...."
บทสนทนาของทั้งคู่ก็ยังดำเนินต่อไป เหมือนกับว่าลืมเพื่อนของตนไปโดยปริยาย เบียคุรันมองสปาน่าอย่างหน่ายๆ เลยหยิบห่อมัชเมลโล่ ที่พกไว้ติดตัวเสมอ ขึ้นมาเกะกินแก้เซ็ง...ส่วนมุคุโร่ก็เดินเข้าไปสะกิดเพื่อนของตน...
"โชอิจิ นี่ใครเหรอครับ?" มุคุโร่เดินมาถามเพื่อนของตน ด้วยความที่ว่าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
"อ๋อ..เป็นรุ่นพี่ตอนสมัยมัธยมปลายนะ "
"คึหึหึ งั้นเหรอ?แล้ว...คนที่ผมขาวๆล่ะใครหรอ?"
...ความเงียบเข้าปกคลุม...
"มุคุโร่!!!!!!!!!!/,มุคุโร่!!!!!!!!!มุคุโร่คู๊ง!!!!!!!/" ทั้งสามคนประสานเสียงขึ้นพร้อมกัน พร้อมสายตายทั้งสามคู่หันมามองมุคุโร่เป็นตาเดียวกัน
...เอิ่ม??ผม พูดอะไรผิดเหรอ~...
โชอิจิมองหน้าเพื่อนตัวเองด้วยความอึ้ง ซักพักก็เดินมาจับไหลแล้วเขย่าตัวมุคุโร่เบาๆ
...มุคุโร่...เพื่อนรักจ๋า...นายจำคุณเบียคุรันไม่ได้จริงๆเหรอ?? ชั้นไม่อยากจะเชื่อ!!!!!
"มุคุโร่!! นายจำคุณเบียคุรันไม่ได้เหรอ?"
"ทำไมล่ะโชอิจิ...ก็ผมไม่รู้จักเข้าจริงๆนิ" ช็อกซีนีม่า!!!!! พี่น้องมาชเมลโล่!!!!...เอาวะ...บอกแค่นี้คงจำไม่ได้..ต้องบอกประวัติแล้วมั่งเนี้ย!!
"มุคุโร่!! นายฟังและนึกตามนะ"
"อื้ม!!"
โชอิจิเริ่มเล่าเรื่องของเบียคุรันให้มุคุโร่ฟัง...โดยแต่ละเรื่องที่เขาเลือกที่จะเล่านั้นเป็นเรื่อง ที่เป็นความทรงจำที่ดี?จนน่าจะลืมๆไปว่าระหว่างมุคุโร่กับเบียคุรัน...ยกตัวอย่างคดีของทั้งสอง...
คดีที่ 1 ในวันวาเลนไทน์...สมัยตอนม.ปลาย เบียคุรันเคยเอาดอกกล้วยไม้สีขาวที่ถูกจัดใส่ช่ออย่างสวยงามแอบเอามาวางไว้บนโต๊ะในห้องเรียนที่มุคุโร่เรียนอยู่...พร้อมกับทิ้งห่อมัชเมลโล่แสดงความเป็นตัวตน คนที่(บ้า)ให้ดอกกล้วยไม้ได้เป็นอย่างดี...รวมๆคือป๋าเอาดอกกล้วยไม้ให้มุคุในวันวาเลนไทน์...แล้วหลังจากนั้นมุคุโร่รู้ว่าใครเอามาให้จึงเอาดอกกล้วยไม้ไปส่งคืนถึงมือเจ้าของและแอบเสียบโน้ตเล็กๆเอาไว้...มีข้อความข้างในว่า...
ถึง :ไอ้ลิงบ้าเบียคุรัน!!
....คุณมันเซ่อหรือว่าโง่กันแน่ครับ!! เอาดอกกล้วยไม้ให้คนอื่นในวันวาเลนไทน์ ? ไปให้หมอตรวจสุขภาพจิตหน่อยก็ไม่มีใครว่าอะไรนะครับ สมอง น่ะหัดคิดหน่อยนะครับว่าวันวาเลนไทน์เค้าให้อะไรบ้าง ไม่ใช่ให้ดอกกล้วยไม้...ทำไมคุณไม่เอาช่อดอกบัวมาประเคน~ ให้ผมเลยล่ะครับไอ้เผือกเบียคุรัน!!!...
ลงชื่อ โรคุโด มุคุโร่...
เมื่อเบียคุรันเปิดอ่านข้อความข้านในจบ...เจ้าตัวถึงกับอึ้งและไม่กล้ามาโรงเรียน1อาทิตย์เต็มๆ...จบคดีที่1
คดีที่ 2 ตอนอยู่ม.ปลายเช่นกัน วันหนึ่งเบียคุรันนึกคึกอยากเล่นสนุกกับมุคุโร่ ก็เลยแอบตามมุคุโร่กลับไปที่บ้าน ซึ่งตอนนั้นเองที่มุคุโร่กำลังจะอาบน้ำ เขาเห็นเช่นนั้น...จึงแอบหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมา...ถ่ายคลิปตอนมุคุโร่อาบน้ำในห้องน้ำที่บ้าน...แต่เจ้าถังเบียตัวดันซุ่มซ่าม~ ไปเตะโดนกระถางต้นไม้แถวนั้นเข้า จึงทำให้มุคุโร่รู้ตัวว่าตนเองโดนถ่ายคลิปตอนอาบน้ำ...มุคุโร่เลยจัดการกับเบียคุรัน...โดยการเอาป๋ามาเป็นเป็นทาสรับใช้3เดือนเต็มๆและก็สวด(ด่า)ป๋าเข้าไปอีก1ยก....(ป๋ากลายเป็นคนใช้ที่บ้านมุคุโร่3เดือน)...จบคดีที่ 2
คดีที่ 3 เป็นคดีที่ร้ายแรงที่สุด!! เบียคุรันคิดจะปล้ำมุคุโร่!!
...วันนั้น...เบียคุรันนั่งดูหนังอย่างว่ากับเพื่อนๆในกลุ่มซึ่งประกอบไปด้วย สปาน่า ดีโน่ และฮิบาริ ทั้งสี่นั่งดูหนังXXXกันที่บ้านของดีโน่ ดูหนังอย่างว่าไม่พอยังนั่งดื่มเบียร์คนล่ะไม่ต่ำกว่า5-6กระป๋องหรือมากกว่านั้น เมื่อดูจบก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เบียคุรันเมามายไม่ได้สติ และจู่ๆก็บังเอิญเดินไปเจอกับมุคุโร่ตรงซอยทางเข้าบ้านของเขา...เมื่อเขาเห็นเบียคุรันเมาไม่ได้สติเลยพาไปเข้าไปพักในบ้านของตน...มุคุโร่นำผ้าชุบน้ำมาดๆมาเช็ดตามตัวของเบียคุรันเพื่อระบายความร้อนออกจากตัว...เมื่อร่างสูงเริ่มรู้สึกตัวว่าตนอยู่ไหนก็พบกับร่างบางเจ้าของดวงตาสองสีเช็ดตัวให้เค้าอยู่...ด้วยความน่ารักบวกความงามที่สวยเกินที่จะเป็นผู้ชาย เบียคุรันเลยเกิดอาการและอารมณ์อยากจับกดคนตรงหน้า...เมื่อมุคุโร่เผลอร่างสูงก็กระชากเข้ามาประกบจูบริมฝีปากร้อน มือไล้ไปตามตัวตั้งแต่เอวยันสะโพกมน.........มุคุโร่ดูจะตกใจมาก...ตกใจมากจนไม่รู้จะทำไง เขารีบผละออกจะคนเมา...และจึงตัดสินใจตบเข้าไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มที่เมาไม่ได้สติไปทีนึง...ด้วยความว่า...มุคุโร่กลัวเบียคุรันจะลุกขึ้นมาปล้ำ ก็ตนอีก เลยกระทืบซ้ำไปซ้ำมาอีกนับ10รอบก็ว่าได้...หลังจากเหตุการณ์นั้น เหตุการณ์ที่เบียโดนมุคุกระทืบ...เบียก็เข้าโรงพยาบาลรักษาตัว1อาทิตย์...เวลา1อาทิตย์ที่เบียรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลมุคุโร่มาเยี่ยมประมาณซัก2-3ครั้ง....และทั้ง3คดี...ก็เป็นตนเหตุที่ทำให้มุคุโร่ไม่ชอบขี้หน้าเบียคุรัน...
..เมื่อเล่าเรื่องของเบียคุรันและมุคุโร่ จบทั้ง3คดีโชอิจิก็หวังว่าคงจะเตือนความจำของเพื่อนตนได้...
"เป็นไงบ้างมุคุโร่!! พอจำคุณเบียคุรันได้ยัง???"
"......................อ๋อ!!!!!!!!! จำได้แล้ว...นึกออกแล้ว(^w^// )" สายตาทั้งสามคู่ดูเหมือนจะเริ่มมีหวังกับร่างบางที่ยืนนึกอยู่นานพอควร และดูเหมือนว่าชายผู้ถูกลืมอย่างเบียคุรัน..เริ่มมีอาการตื่นเต้นออกนอกหน้า โดยมีเอฟเฟคหูแมวกับหางแมวโผล่ขึ้นมา และกระดิกไป กระดิกมา เหมือนแมวที่กำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่...
"มุคุโร่คุงจำชั้นได้แล้วใช่มั๊ย?"
"คึหึหึ จำได้แล้วครับ...คุณเบียคุรันเหรอ? หึ แจ่มกระจ่างเลยด้วยนะ...(ยิ้ม~)" ร่างบางหันไปยิ้มเย็นๆให้ชายหนุ่มผมขาวที่ ยืนกินมัชเมลโล่ขนมสีขาวนุ่ม ด้วยท่าทีที่ร่าเริง...กินไปได้ซักพัก ชายหนุ่มผมขาวก็รู้ถึงความเย็นวาบๆที่เริ่มเข้ามาปกคลุม...
"คึหึหึ~" ทั้งสามหันไปมองตามเสียงเย็นๆ ที่ดังออกมาจากริมฝีปากบาง โชอิจิ สปาน่าและเบียคุรัน ใบหน้าของทั้งสามเริ่มมีเม็ดเหงื่อพุดๆ ขึ้นมา สีหน้าเริ่มซีดเมื่อมุคุโร่เดินเอาหน้ามาใกล้เบียคุรัน...
"อะ...เอ่อ..มุ..คุโร่คุง~(เหงื่อตกพลั่กๆ)"
"ครับ(ยิ้ม^^)"
"มีไรหรอ?" ทะ...ทำไม...รู้สึกเสียวสันหลังวาบๆงี้วะ..ก็แค่มุคุโร่คุงเอาหน้ามาใกล้เองนะ...แต่ทำไมรู้สึกเสียวๆงี้ฟะ ป๋าไม่เข้าใจตัวเองงงง~
"ไม่มีอะไรหรอกครับ!! ก็แค่เห็นหน้าคุณแล้วรู้สึกเกลียดขี้หน้าแบบสุดๆ.."
"......=[ ]="
"คุณน่ะ...เป็นไอ้ลิงเผือกที่บ้า เซ่อ โง่และแถมชอบมาเกาะเกะตามผมอยู่เรื่อย เป็นปลิงชอบเกาะคนอื่นรึไง!!! ยังไม่พอนะคุณน่ะ...เคยคิดจะปล้ำผม!! จิตดีอยู่มั๊ย ผมน่ะผู้ชายนะเฟ้ยยย ( = =***ชี้หน้า)" ม่ายยยยช่ายยยย...ชั้นแค่ตามจีบตัวเองต่างหากล่ะ...ชั้นจีบมุคุโร่คุง!!!!!! คนหล่อเจ็บช้ำไปถึงทรวงเลยนะ ฮือๆๆๆ แล้วตรูจะสมหวังมั๊ยหนอ~
คนหล่อ หน้าตาดีรวยเลิศ เชิดหยิ่ง ซาตานในคราบเทพบุตร อย่างผม...เบียคุรัน ชาตินี้จะพบรักกับใครเค้ามั๊ย~ T[ ]T
ใครก็ได้ตอบผมที~...(พล่ามไปไกลเลยนะป๋า)
"อ่ะ...เอ่อ มุคุโร่..นายพูดแรงไปมั๊ย?" โชอิจิเดินมาสะกิดแขนมุคุโร่เบาๆ ส่วนเบียคุรันก็หันหลังค่อยๆเดินไปกอดคอเพื่อนรัก ที่ยอมยืนเป็นหุ่นให้กอด...(แต่ง10087 ท่าจะดี =w=)
"ผมก็แค่พูดความจริงนิครับ!!โชอิจิ มีปัญหาเหรอ?"
"...อะ..เปล่าจ้า~" เหอๆ ใครจะกล้ามีปัญหากับคนอย่างนายล่ะมุคุโร่ อารมณ์ก็ (โคตร) เดายาก เห็นยิ้มๆ แบบนี้ น่ากลัวอิบอ๋ายเลย
"'คึหึหึ งั้นเหรอครับ...งั้นไปเถอะ เดี๋ยวยืนอยู่แถวนี้นาน..."
"อยู่แถวนี้นานทำไมเหรอมุคุโร่คุง" เบียคุรันที่ยังยืนกอดคอสปาน่า หันมาถามมุคุโร่ที่กำลังจะลากโชอิจิออกจากบริเวณนี้ไปพอดี...
"คึหึหึ ก็เดี๋ยวเกิดอาการเอามีดไล่แทง!! คนที่กำลังยืนกอดคอคนอื่นเหมือนปลิงไงล่ะครับ"
ฉึก!!!*
เหมือนมีลูกศรสีดำๆใหญ่ๆ พุ่งเข้ามาปักอกเบียคุรันเต็มๆอก1ดอก...ด้วยความว่าเบียคุรันยังคงไม่ ลด ละ เลิก ที่จะตื้อมุคุโร่จึงพยายามกวนต่อ และด้วยนิสัยที่ชอบเอาชนะคนอื่นก็เป็นนิสัยเดิมของเบียคุรันอยู่แล้ว...บุรุษผมขาวจึงหาเรื่องกวนคนตรงหน้าต่อ...
"หึ งั้นเหรอ~"
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมต้องขอตัว..."
"ขอตัวอะไรอะไรเหรอ? เอ๋!!...อื้มใช่แล้ว" บุรุษผมขาวค่อยๆคลายอ้อมกอดออกจาคอของเพื่อนสนิท และหันมายืนประจันหน้ากับชายหนุ่มหน้าสวยเจ้าของดวงตาสองสี
"นี่!!! ไอ้ลิงเผือก นายจิตดีรึเปล่า? อยู่ๆก็พูดเองเออเอง.."
"ดีทุกอย่างจ๋า...อ๋อใช่ได้ข่าวว่ามุคุโร่คุงอ่ะ....." ตอนท้ายประโยคเบียคุรันหยุดพูดไป หันไปยิ้มในแบบยียวนกวนประสาทใส่มุคุโร่แทน เมื่อมุคุโร่เห็นเบียคุรันยิ้มเช่นนี้ เหมือนกับว่าอาการอยากฆ่าลิงเผือกแถวนี้มันมีมากขึ้นทุกที!!
"คึหึหึ ผม? ทำไมเหรอครับ??"
"มุคุโร่คุง...ตกงานมาใช่ม๊า~ "
"...(ฉึก**)"
"และก็โดนเค้าไล่ออกมาใช่ป่ะล่ะ~"
"...(อึก***)"
"น่าสงสารทั้งมุคุโร่คุงกับโชจังจังเลยน้า~...เหมือนมีตัวพาเพื่อนซวยเลยนะ~"
ปึก********
เหมือนมีก้อนหินขนานใหญ่ โอ่ง ไห กะละมังหนักมากกว่า100 Kหล่นลงมากระแทกหัวของมุคุโร่เต็มๆ...ไอ้เผือกนี่!! มันรู้ได้ไงว่าผม...ผมตกงานนนน~~ มันรู้มากจากไหนวะ!!!!!!!และยังมาหาว่าผมมันตัวซวยอีก คึหึหึ เดี๋ยวก็เอามัชเมลโล่ยัดยาพิษ กรอกปากให้กินซะเลยนิ เห็นชอบกินอยู่ได้ไอขนมขาวๆนั้นน่ะ....มุคุโร่เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อเบียคุรัน ดวงตาสองสีสบกับดวงตาสีม่วงอเมทิสต์
"คุณไปรู้มาจากไหน!!! และใครพาซวยอะไรของคุณ ผมไม่ใช่ตัวซวยซะหน่อย!!"
"ชั้นรู้ล่ะกัน...ว่ามุคุโร่คุงกับโชจังตกงาน...และไอตัวซวยนั้นชั้นก็แค่พูดลอยๆ มุคุโร่ร้อนตัวจังเลยนะ ทั้งที่ชั้นยังไม่ได้ระบุนามของตัวซวยตัวนั้นเลย~"
"นี่คุณ...!!" โชอิจิและ สปาน่ารีบกรูเข้าไปรั้งตัวมุคุโร่ไว้ ที่เกือบจะต่อยใบหน้างามของชายร่างสูง เบียคุรันยังคงยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวใดๆทั้งสิ้น ส่วนมุคุโร่โกรธจัดแต่ด้วยความที่ว่าไม่อยากต่อล้อต่อเทียงหรือมีเรื่องกับคนตรงหน้าจึงปล่อยมือออกจากคอเสื้อของเขา และเลือกที่จะเดินหนี...สปาน่าและโชอิจิเห็นว่าอารมณ์ของมุคุโร่เริ่มเพลาๆลงบ้างแล้วจึงยอมปล่อยตัว...
"คึหึหึ โชอิจิไปกันเถอะครับ"
"อื้ม...รอด้วยมุคุโร่!!"
ยังไม่ทั้นที่ทั้งคู่จะเดินไปได้ไกล เบียคุรันก็วิ่งเข้าไปดึงแขนของทั้งคู่เอาไว้ มุคุโร่หันมามองหน้าคนที่มาดึงแขนเอา และเตรียมจะสวดใส่ แต่ก็โดนขัดคำพูดเอาไว้...
"นี่ๆ...มุคุโร่คุงกับโชจังไม่สนใจมาทำงานที่ร้านของชั้นเหรอ??"...
"...........คุณว่าอะไรนะ!!" มุคุโร่และโชอิจิหันกลับมามองหน้าเบีนคุรันและตะโกนออกมาพร้อมกัน
...ไอ้เผือกนี่...คิดทำอะไรอีกป่ะเนี่ย!!!...
... คงไม่คิดทำอะไรบ้าๆหรอกนะ??!!!...
".......เอ่อคือ..." โชอิจิยืนอ้ำๆอึ้งๆ แอบชำเลืองหันไปมองหน้ามุคุโร่ เขาไม่รู้จะทำไงดี จะตอบตกลงก็กระไรอยู่ กลัวว่าจะโดนไอคุณเพื่อนที่ยืนทำหน้าไม่สบอารมณ์ โกรธเข้าให้...
"คึหึหึ ปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้นะครับ!! "
"ไม่~ จนกว่าจะตกลง..." ...บุรุษผมขาวยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย เขาส่งยิ้มให้หาร่างบางที่ยังดึงแขนเอาไว้อยู่ ไอคนที่โดนดึงไว้ก็พยายามแกมือกาวของคนตรงหน้า แต่พยามยังไงก็แกะไม่ออก!!
"ตกลง?...ตกลงอะไรของคุณอีกล่ะ?"
"ก็นะ...ที่ร้านชั้นยังขาดคนเสิร์ฟ อยู่~" ...คุณเบียคุรันครับ...คุณตอบไม่ตรงคำถามนะครับ!! รู้สึกว่าผมไม่ได้ถามว่าที่ร้านคุณขาดคนทำอะไร วอนหาที่ตายรึไง ไอเผือก!!...มุคุโร่ยืนจ้องหน้าคนตรงหน้าเขม่ง สายตาบ่งบอกได้เพียงคำเดียวว่า...ถ้าแกะมือออกได้เมื่อไหร่นะ...จะจับไปทำยำมัชเมลโล่ผัดพริกไทยดำเลยคอยดู ยำให้ไม่เหลือคราบโอโม่เล้ย กร๊ากกกก!!!
สปาน่าผู้ซึ่งรู้ความคิดเพื่อนของตน ได้แอบลอบยิ้มที่มุมปาก เขาล่วงกระเป๋ากางเกง หยิบลูกอมรูปประแจขึ้นมา2อัน อันนึงแกะห่อพลาสติกออกแล้วกินเอง ส่วนอีกอันยืนไปให้กับโชอิจิ ที่ยืนทำหน้าซังกะจะตาย
"ระ...รุ่นพี่..."
"เอาไปอมเล่นซะนะหลานรัก~~....."
"หา?" โชอิจิรับอมยิ้มรูปประแจมาแต่โดยดี เขายังงุนงงกับสรรพนานี่รุ่นพี่คนนี้เรียกเขาอยู่
"...ไม่ต้องมาหาเลย อมไปเลยนะหลานเอ๊ย!! จะได้ไม่ทำหน้าเครียดซังกะจะตายขนาดนั้น"
"ครับคุณลุง!!" อ้ากกกกก ทำไมรุ่นพี่เปลี่ยนสรรพนามเรียกผมล่ะ!!(ตัวเองยังรับมุขเค้าเล้ยย~) โชอิจิหันไปทำหน้าไม่พอใจใส่สปาน่า ที่ยืนขำกับใบหน้าของร่างบาง
"...ชั้นไม่ใช่ลุงซะหน่อย แก่ไปป่ะลูก?"
"ทีรุ่นพี่ยังเรียกผมว่าหลานเลย!!!และผมไปเป็นลูกของรุ่นพี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ไม่เป็นลูกก็ได้นะ...แต่เป็นแค่ศรีภรรเมียชั้นก็ได้นะ...."
"อา....ครับคุณสามีที่รัก~ เอ้ย!! ไม่ช่าย=////=!!!...." ร่างบางใบหน้าเริ่มซับสีเลือด ด้วยท่าทางเขิน อายปนโกรธ แถมยังเดินไปทุบอกแกร่งของร่างสูงเบาๆรัวๆ ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว เขาไม่ไม่เคยเข้าใจนิสัยรุ่นพี่คนนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ชอบแกล้วแต่ตัวเขาตลอด อยากจะตะโกนใส่หน้าแล้วถามว่า แกล้งผมเพราะสนุกหรือแกล้งผมเพราะเหตุผลอื่นกันแน่ แต่ก็ไม่กล้าทำแบบนี้หรอก...เพราะผมมัน ใจกล้าไม่พอนี่หว่า~
"เฮ้อ~"
"เป็นอะไรไปโชอิจิ"
"เปล่าครับ...แค่คิดว่าสองคนนั้นเหมือนคู่รักกันเลยนะครับ..." พูดไปพลางชี้ไปที่ร่างบางเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินกับบุรุษร่างสูงเรือนผมสีงาช้าง ที่กำลังยืนคุย(ทะเลาะ)กันงุงๆงิงๆ ถ้าหากว่าคนอื่นเดินผ่านคงคิดว่าสองคนนี้เป็นแฟนกันแน่แท้ โชอิจิและสปาน่ายืนขำกัน ปล่อยให้อีกคู่กัดกันไปกัดกันมา
"ไม่มีทางครับ!!!"
"แค่อาทิตย์เดียวเองน้ามุคุโร่คุง"
"ถึงคุณขอแค่วันเดียวผมก็ไม่ทำงานร่วมกับคุณ!!" มุคุโร่ยังไม่ยอบทำตามข้อเสนอที่ ชายหนุ่มผมขาวเป็นคนเสนอ "นะๆมุคุโร่คุง อาทิตย์เดียวเอง...." เบียคุรันพยายามตื้อ อ้อนวอน คนตรงหน้า ทั้งบีบน้ำตา วาจา คำพูด สรรหาวิธีต่างๆนาๆมา เพื่อทำให้มุคุโร่ยอมมาทำงานที่ร้านของตน แต่ดูเหมือนเจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าจะสน...
"คึหึหึ ถ้าอาทิตย์เดียวเนี่ย....ผมจะได้ค่าจ้างซักเท่าไหร่ล่ะครับ"
"เอ่อ...(เอาไงดีวะ)." เจอคำถามนี้เข้าไปถึงกับสะอึกพูดไม่ออก เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ตอบ มุคุโร่ก็แอบยิ้มอย่างสะใจ และกำลังจะเดินเข้าไปหาเพื่อนตน...
"คึหึหึ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วผม....."
"ค่าจ้างน่ะ ตามใจมุคุโร่คุงล่ะกัน" เมื่อได้ฟังดังนั้น ทั้งมุคุโร่ โชอิชิ แม้แต่สปาน่ายังอึ้งในตอบที่ชายหนุ่มให้กับร่างบาง เมื่อได้เช่นนั้นความคิดสนุกๆก็ผุดขึ้นมาให้หัวสับประรดของมุคุโร่ทันที...ตามใจผมหรอครับ หึหึ
"อืม...ตกลงก็แล้วกันครับ...คุณเบียคุรัน!!"
"จะ...จริงเหรอมุคุโร่คุง!! *0*"
"ก็จริงซิครับ...แต่ผมทำงานให้คุณแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้นนะครับ ส่วนค่าจ้างไว้ผมค่อยบอกล่ะกันครับ คึหึหึ~"
"เย้ รักมุคุโร่คุงจังเลย " คำตอบที่เบียคุรันได้ฟัง ถึงทำให้เจ้าตัวเผลอกระโดดเข้าไปกอดมุคุโร่อย่างจัง มุคุโร่ถึงกับอึ้ง....อึ้ง...จนแทบจะสครีมออกมาดังๆ กอดอย่างเดียวผมยังไม่ว่านะครับไอเผือก แต่ได้โปรด อย่าเอาหน้าไซร้แถวๆคอผม!!! แต่ด้วยความว่าสติของมุคุโร่ยังครบถ้วนดี มือบางเผลอ(จงใจ)ตบเข้าใส่ใบหน้างามๆของบุรุษผมขาวด้วยความเต็มรัก...จนเป็นรอยประทับฝ่ามือแดง
"คึหึหึ~"
"ซี๊ด!! แก้มของคนหล่อ เจ็บๆ มือหนักอ่ะมุคุโร่คุง!!"
"สม หึหึ" ร่างบางยืนขำกับทีท่าของของเบียคุรัน ที่หยิบกระจก(เอามาจากไหนไม่ทราบ)ขึ้นมาส่องหน้าของตน พลางลูบแก้มของตนเบาๆ
"ไอเบีย...แกยังจะห่วงหล่ออีกรึไง!! ไปทำงานได้แล้ว!!!!" สปาน่าเดินเข้ามาดึงแก้มของคุณชายโอโม่ผู้ห่วงหล่อ จนลืมทำงานทำการ ส่วนอีกสองร่างบางก็ยืนขำกันอย่างสนุกสนาน
"เออ!! อ่า-อึง-อิ-โอ๊ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ซี๊ด!! เจ็บบบ~" เมื่อมือของร่างสูงปล่อยออกจากแก้มนิ่มของเบียคุรัน เจ้าตัวรีบกระโดดไปหลบหลังโชอิจิทันที พลางหยิบกระจบขึ้นมาส่องมองดูใบหน้าของตน พบรอยแดงที่แก้ม มีทั้งรอยมือจากการถูกตบและรอยจากการถูกดึง+หยิก
"เหอๆ เป็นไรมากมั้ยครับคุณเบียคุรัน?"
"โชจังเป็นห่วงชั้นเหรอ?" ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์เงยขึ้นไปสบกับดวงตาสีเขียวมรกตใต้กรอบแว่น เบียคุรันส่งสายตาขอความสงสารจากร่างบางตรงหน้า เมื่อสปาน่าเห็นเบียเริ่มเกาะแกะรุ่นน้องผู้น่ารักของตน จึงเดินเข้าไปสะกิดมุคุโร่เบาๆ และกระซิบอะไรบางอย่างกับร่างบาง เมื่อได้ฟังมุคุโร่ถึงกับยิ้มอย่างพอใจ และหันไปพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่า ผมจะทำตามนั้นครับ คึหึหึ...
"คุณเบียคุรันคร้าบบ~"
"จ๋า~ มุคุโร่คุง" พ่อหนุ่มโอโม่รีบหันไปมองตามเสียงหวาน ที่ได้ยินมาแต่ไกล~ เมื่อหันไปมองก็เจอกับภาพที่ตัวเองแทบช็อก!! ภาพที่เห็นคือ....คือ...คือ....ร่างบางเรือนผมสีไพลินค่อยๆดึงยางรัดผมออกแล้วสะบัดผมเบา นิ้วเรียวบางค่อยสางผมทีละน้อยๆ ปล่อยเส้นผมพลิ้วตามสายลมที่พัดมาอ่อนๆ แล้วจากนั้นก็ค่อยเดินมาหาบุรุษผมขาว ร่างบางค่อยๆเชยคางของร่างสูงช้าๆ มือบางลูบไล้ไปบริเวณแก้มทั้งสองข้างอย่างช้าๆ ร่างสูงที่ยังนั่งก้นติดกับพื้น แทบอึ้งเพราะจะสำลักความน่ารักและความสวยของโรคุโด มุคุโร่ คนนี้
"เจ็บมากมั๊ยครับคุณเบียคุรัน?"ยังไม่เพียงเท่านั้นพ่อหนุ่มโอโม่ยังแทบดีกรีความอึ้งกับวาจาที่ร่างบางพูด มันช่างเพราะราวเสียงเครื่องดนตรีบรรเลงเป็นเพลงเบาๆเสนาะหู วาจาที่ใช้พูดตอนนี้กับครั้งแรกที่ได้เจอกันมันช่างแตกต่างกันมาก สายตาที่ยั่วยวนของร่างบางทำให้เบียคุรันมองอย่างไม่ล่ะสายตาออก เท่านั้นมุคุโร่ค่อยเลื่อนใบหน้าไปใกล้บริเวณรอยแดงจากการดึงและรอยแดงจากการตบ เขายื่นใบหน้าเข้าไปจูบบริเวณแก้มนิ่มของร่างสูง ริมฝีปากบางค่อยๆเลื่อนจากแก้มไปที่หน้าผากของชายหนุ่มและบรรจงประทับจูบให้ ถึงจะเป็นสัมผัสที่เบาๆ แต่ก็สามารถทำให้ร่างสูงตรงแทบคลั่งตายอยู่แล้ว ใบหน้าหวานค่อยเลื่อนออกมา มือบางค่อยๆเลื่อนมือจากบริเวณแก้มไปที่ไปที่อกแกร่งของเบียคุรัน....
"(โฮกกก จะยั่วกันเรอะ เลือดกำเดาแทบพุ่ง!! อิป๋าเคลิ้มเว้ย รักมุคุโร่คุงจริงๆๆๆๆๆ>/////<) "
"คุณเบียคุรันครับ...ผม...คือ" มุคุโร่ค่อยก้มหน้างุดหลบสายตาของบุรุษผมขาว มือแกร่งจับคางมนให้เงยขึ้นมาสบตา
"อะไรหรอ? มุคุโร่คุง"
"คือ...ผมจะบอกคุณว่า...."
"....ว่า ?"
.
.
.
.
.
.
.
.
"ว่าไปทำงานไงล่ะไอถังเบีย!!!!" สปาน่าเดินเข้ามาดึงใบหูของเบียคุรันแรงๆ และ มุคุโร่ก็ลุกขึ้นยืนปัดเนื้อปัดตัว จัดการรวบผมให้เข้าที่เหมือนเดิม แล้วเดินไปหาโชอิจิที่ยืนมองอยู่ด้วยสายตาค้างแบบไม่กระพริบ
"คึหึหึ โชอิจิ~ มองตาค้างเลยหรอครับ"
"กะ...ก็...มุคุโร่นายกล้ามาก...นี่มันหน้าร้านเลยนะ!!(ทำไปได้ =[ ]=")"
"คึหึหึ ก็สุดที่รักของโชอิจิเป็นขอร้องให้ทำนิ...สงสัยคงจะหึงโชอิจิมั้ง?"
"=[ ]= (ใครสุดรักที่ตรู????)" โชอิจิยืนมองใบหน้าหวานของเพื่อนตนที่ยืนยิ้มร่าอย่างมีความสุข ที่ได้แกล้งบุรุษผมขาวอีก สงสัยเพื่อนชั้นจะมีงานอดิเรกชอบแกล้งคุณเบียคุรันนะนั้นมุคุเอ้ย!! ใจกล้ามากเพื่อน= =b
"โอ๊ย!!!!!!!!! ทำไมทำกับคนหล่อแบบนี้!! ปล่อยน้า T^T ~" ส่วนคู่ขาคู่นี้ก็ยังคงใช้กำลังกันไม่เลิก ดูท่าว่างานนี้พ่อโอโม่จะเจ็บหนักสุด ตั้งแต่ร่างกายยันจิตใจ
"ไปทำงานเดี๋ยวนี้ ชั้นถึงจะปล่อย"
"ครับๆๆ คุณป้อ~ ผมจะไปทำงานแล้วครับ~ ฮือออออออ" เบียคุรันโอดครวญออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อได้ฟังดังนั้นเขาถึงยอมปล่อยใบหูของคนตรงหน้า เบียคุรันหยิบกระจกขึ้นมาสอดส่องดูใบหูตัวเอง และลุกขึ้นยืนปัดเนื้อปัดตัวเก็บกระจกเข้ากระเป๋ากางเกง และเดินเข้าไปล็อคแขนของมุคุโร่
"เฮ้ย!!"
"ไปทำงานเถอะมุคุโร่คุง~ คำคืนนี้ยังอีกยาวนาน~" และร่างบางก็โดนลากให้เดินเข้าไปที่ห้องทำงานของเบียคุรันซึ่งอยู่หลังร้าน
"งั้นเราก็...ไปกันมั่งซิ"
"อา...ครับ"
และทั้งสี่คนกับอีกสองคู่ก็ไปรวมหัวกันอยู่ที่ห้องทำงานของพ่อโอโม่ซึ่งอยู่หลังร้านบาร์ของพวกเขา ส่วนเรื่องลูกค้าในร้านสองคู่ซี้เบียคุรันและสปาน่าก็ยกให้เป็นหน้าที่ฮิบาริและดีโน่สองเพื่อนของนายประแจกับนายกล้วยไม้ขาวช่วยสานงานต่อให้ไปพลางๆก่อน~
(งืมๆเอามุกับโชไปทำไรกันน่ะ~*0* เหอๆๆ)
**---------**---------**--------**
"ไอเผือกเบียคุรัน!!!!!!!! แก!! อธิบายมาน๊า!!!!!!!!!!"
"ว้าวว~ ใส่พอดีเลยนะมุคุโร่คุง" เบียคุรันมองร่างตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างไม่ล่ะสายตา ร่างบางแทบอยากจะโกนเข้าไปขย้ำคอของนายกล้วยไม้ขาว แต่ทำไม่ได้ เหตุผลน่ะเหรอ~
"นั้นไม่ใช่ปัญหา!! ผมอยากทราบว่าทำไม่กางเกงขาสั้นได้ขนาดนี้!!" ร่างบางเดินวกไปวนมาอยู่ในห้อง พลางบนใส่ไอคนที่สรรหาชุดมาให้ เสื้อเชิ้ตสีขาว ผูกริบบิ้นตรงคอ กางเกงสีดำขาสั้นเลยหัวเข่าขึ้นมา (ไปกะระยะเอาเองนะ...ว่าอิป๋ามันให้สั้นเท่าไหน 55+) พร้อมผ้ากันเปื้อน? ว่าง่ายๆชุดเด็กเสิร์ฟเวอร์ชั่นเบียคุรันนี่เอง
"ก็มันเหลือแค่ตัวนี้แล้วนิ...ทนแค่อาทิตย์เดียวเองใส่ๆไปเถอะมุคุโร่คุง~"
"บอกความจริงมาเถอะครับคุณเบียคุรัน...ว่าคุณอยากเห็นผมใส่" บุรุษผมยิ้มแห้งๆ เบือนหน้าหนีร่างบาง...แหมๆพูดได้ตรงจริงเลย สมแล้วที่เป็นว่าที่ภรรยาในอนาคตของชั้น หึหึ
"นี่เบีย...แกคิดอะไรอยู่น่ะ?"
"เปล๊า~ ไม่มี๊~ แค่คิดว่า...อยากเห็นมุคุโร่ใส่แค่ผ้ากันเปื้อนอย่างเดียวเท่านั้นเอง NOเสื้อANDกางเกง" และบุรุษผมขาวก็เดินตัวปลิวออกจากห้องไปอย่างสบายอารมณ์ พร้อมทิ้งคำถามแสนกวนไว้ให้3หน่อ คิดกัน
"NOเสื้อANDกางเกง?" ทั้ง3พูดพร้อมกันและหันมองมองมุคุโร่เป็นตาเดียว
"เอ่อ...คือ...หน้าผมมีอะไรติดหรอครับ?"
"เอาเถอะ..อย่าไปสนใจคำพูดเจ้าเบีย ไปทำงานเถอะทั้งสองคน ยิ่งดึกลูกค้ายิ่งเยอะ" และแล้วรุ่นพี่ผู้แสนจะตายด้านก็พาสองร่างบางไปทำงานต่างๆนา ตั้งแต่เช็ดแก้วไวน์ ยันเช็ดหน้ากระจกร้าน เช็ดโต๊ะสารพัด ทั้งยกโน่น ยกนี่ ยกบ้า ยกบอ ยกสารพัดโว้ยยย
"นี่!! ไอเผือก คิดจะให้ผมไปเป็นกรรมกรรึไง สั่งให้ยกโน่น ยกนี่อยู่ได้" ร่างบางที่ถือขวดไวน์อยู่หันมาบ่นใส่ บุรุษผมขาวที่สั่งให้ทำงานไปสารพัด ส่วนตัวเองนะเหรอ? นั่งกินมัชเมลโล่แล้วนั่งมองคนอื่นทำงาน!! แล้วแบบนี้ร้านจะเจริญมั๊ย ไอเจ้าของร้านเฮงซวย!!!!!!!
"แหมๆ มุคุโร่คุง ทำงานกับชั้นก็แบบนี้แหละ~"
"อะไรขะ..ของ...คุณ"
"หึ อย่าบ่นให้มาก!! เดี๋ยวพ่อถีบเข้าห้องนอนเลยนิ!!!!!" สับสวิตช์Darkมาเลยนะครับคุณเบียคุรัน...ชายหนุ่มผมขาวส่งสายตาเย็นๆแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว มือบางสั่งระริก เกือบทำขวดไวน์ราคาแพงตก...ถ้าตก? ชีวิตของมุคุโร่คนนี้คงจบแบบบนเตียงเลยแหล่ะ
"คึหึหึ ครับ คุณชาย" และเจ้าตัวก็เดินหายไปหา ดีโน่ ร่างบางส่งขวดไวน์ไปให้ร่างสูงที่ยืนอยู่ที่หน้าเคาเตอร์ และหลังจากนั้น...
ผมก็ช่วยเช็ดแก้วกับโชอิจิ จากนั้นก็ช่วยงานอีกสารพัด อย่างที่คุณสปาน่าพูดจริงๆนะ ยิ่งดึก ลูกค้ายิ่งเยอะ เฮ้อ~ แค่วันแรกก็เอาผมเหนื่อยแล้วนะ แล้วตอนนี้มันกี่โมงแล้วเนี่ย โอ๊ย!! ผมคิดถูกมั๊ยเนี่ยที่มาทำงานที่นี่น่ะ แต่เอาเถอะเพื่อเงิน มุคุทำได้!!!
23.30PM
"มุคุโร่เอานี่ไปให้เจ้าเบียมันทีสิ"
"อา...ครับ? แล้วคุณ...."
"อยู่ที่ห้องทำงานน่ะ" เฮ้อ~ เหนื่อย คุณสปาน่าให้ผมเอาใบอะไรซักอย่างไปให้คุณเบียคุรันที่ห้องทำงาน...ป่านี้เจ้าเผือกมันคงนั่งกิน นอนกินไอขนมขาวๆนั้นอยู่ละมั่ง
ร่างบางเดินไปถึงหน้าห้องทำงานของเบียคุรัน มือบางเคาะประตูสองสามรอบ แต่ไม่มีการตอบรับกลับมา
"คุณเบียคุรันครับ!!"
"........(ไม่มีการตอบรับจากคนที่คุณเรียกค่ะ)"
"คึหึหึ....เฮ้!!! คุณโอโม่คร้าบบบบ"
"..." เงียบสนิทเลย...ไม่มีการตอบรับผมเลยเนอะ เดี๋ยวก็พังประตูเข้าไปเลยนิ
"ถ้าคุณไม่ตอบผม...ผมจะเปิดประตูเข้าไปนะ!! ผมนับหนึ่งถึงสามนะ" หนึ่ง....สอง...สองนิด...สองหน่อยๆๆ...หนึ่งร้อย...หกเก้า...หนึ่งแปด...สองเจ็ด...คึหึหึ เข้าไปเลยดีกว่า ผมไม่สนคนข้างในมันแล้ว ถ้ารอให้คุณเบียคุรันมาเปิดประตูให้ รอจนผมรากงอกพอดี ไปปลูกสับปะรดได้เป็นไร่ๆแล้ว หึ
"คึหึหึ ขออนุญาตนะ!!ไอป๋าเผือก" ผมเปิดประตูเข้าไปก็เจอซากคนนอนจมกองเอกสารบ้าบออะไรไม่รู้ แถมมีห่อขนมที่กินหมดแล้วเกลื่อนไปหมดเลย ผมเดินเข้าไปปลุกไอคนนอนตายอยู่บนโต๊ะ
"คุณเบียคุรัน...คุณเบียคุรันครับ"
"'งืมๆ...ขออีก5นาทีครับคุณหม่ามี๊~~" ใครเป็นแม่แก...ห๊ะ!! ไอเผือก ไอโอโม่ เดี๋ยวก็จับไป...(เอาไปทำอะไร ไว้เฉลยตอนจบ)
"...เฮ้อออ~ คุณเบียคุรันครับ งั้นผมทิ้งใบไว้ตรงนี้นะ ผมไปล่ะ......อะ" จู่ๆมือหนาของเบียคุรัน ก็มาจับมีของผมเอาไว้ ผมหันมามอง ก็เห็นคุณเบียคุรันสะลืมสะลือ เหมือนคนนอนพึ่งตื่น
"มุ...มุคุโร่คุง..."
"เอ่อ...ผมต้อง...ไป" ผมพยายามแกะมือหนาของคนคนนี้ แต่เมื่อผมยิ่งพยายามดิ้นรน เค้าก็ดึงผมเข้าไปให้อ้อมกอด
เหมือนกับว่าเค้าไม่อยากให้ผมไปจากที่นี่ ยังไงไม่ก็รู้ ท่าทางก็ดูแปลกๆตั้งแต่เข้ามาแล้ว กินไอขนมขาวๆนั้นมากจนเมารึไงกันก็ไม่รู้!!
"เอ่อ....///"
"พาชั้น...พาชั้นไปที่โซฟาทีสิ ชั้นอยากนอนต่อ" ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมทำตามที่คุณเบียคุรันเค้าขอมา...ร่างบางพยุงตัวชายหนุ่ม และพาไปนั่งที่โซฟา
"ขอบคุณนะ...มุคุโร่คุง"
"คึหึหึ แค่นี้เองครับ...งั้นผม....เฮ้ย!!"
"ใครอนุญาตให้ไป" เบียคุรันดึงแขนร่างมา จนมุคุโร่เซล้มไปนั่งอยู่บนโซฟาข้างๆเขา
"หึ นั่งดีๆ ชั้นจะนอนแล้ว" ยังไมทันที่มุคุไร่จะได้เอ่ยปากบ่น บุรุษผมขาวก็ล้มตัวลงนอนบนตักของเจ้าตัวเสียแล้ว
ไม่เพียนแต่นอนหนุนตัก มือหน้ายังนอนโอบเอวบางเอาไว้เพราะกลัวร่างบางจะหนี...และในสุดร่างสูงก็หลับใหลเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราไปเสียแล้ว
"คึหึหึ ให้ตายสิ" ตอนหลับกับตอนที่ตื่นเนี่ย...แตกต่างกันจริงๆนะเนี่ย คึหึหึ ดูๆไปก็น่ารักดีนะ...เฮ้ย!! นี่ผมบอกว่าไอเผือกน่ารักเหรอ -///- ไม่ใช่ๆคุณเบียคุรันน่ารักเฉพาะตอนนอนเท่านั้น แต่ตอนปกตินะเหรอ หน้าตากวนพระบาทาผมมาก ยิ้มอยู่ได้ทั้งวันเห็นแล้วมัน....น่าตบจริงๆ
"งืมๆ...ชั้น...รักมุคุโร่คุงน้า~ ครอกฟี้~"
.
.
.
.
.
"อึก.../////////..." เมื่อกี้...คุณเบียคุรันพูดว่าอะไรนะ...ผมได้ยินไม่ผิดใช่มั๊ย!!...ใบหน้าซับสีเลือดจางๆ เพราะความเขิล อาย "คนบ้า..." ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มบาง ส่วนอีกคนก็ก็นอนอมยิ้ม ไม่ให้มุคุโร่เห็น ความจริงเขายังไม่หลับหรอก แค่แกล้งร่างบางตรงหน้าไปแบบนั้นแหล่ะ
...ง่วงแล้ว นอนดีกว่า หึ รักมุคุโร่คุงที่สุดเล้ยย!!!...
ก๊อกๆ...ก๊อกๆ...
"เบีย...มุคุโร่อยู่ข้างในรึเปล่า?" เอ๋...เสียงคุณสปาน่านิ?
"อา...คุณสปาน่าครับ!" สปาน่าเปิดประตูเข้ามาก็ต้อง ลักคิ้วกับภาพตรงหน้า...
...เจ้าเบียมันเอาแล้วไง หึหึ...
ร่างสูงเดินไปที่ตู้ แล้วค้นๆ หาอะไรสักอย่าง ซักพักก็หยิบผ้าห่มออกมา2ผืนด้วยกัน มุคุโร่ดูคนที่เป็นรุ่นพี่หยิบผ้าห่ม แล้วยื่นมาให้ เขางงเล็กน้อย
...เอาผ้าห่มมาเพื่ออะไรครับ?...
"คึหึหึ...เอามาทำไมครับ?"
"ห่มนอนไง...ถามอะไรแปลกๆ" มุคุโร่ยอมรับผ้าห่มมาดีๆ จากนั้นก็คลี แล้วห่มให้บุรุษผมขาวที่นอนกอดตนไม่ปล่อย
"แล้วอย่าลืมห่มให้ตัวเองล่ะ"
"หะ???????"
"หึ...อย่าหวังว่าเบียจะยอมปล่อยกลับบ้าน...ขอตัวก่อนนะ" และสปาน่าพูดทิ้งท้าย แล้วเดินจากไป ปล่อยให้เจ้าของดวงตาสองสีมองตาแป๋ว...
ปึง!!
ร่างบางมองผ้าห่มอีกผืน พร้อมในหัวสมองก็นั่งคิดทบทวนคำพูดของสปาน่า...ไม่ปล่อยกลับบ้าน...และสมองสับปะรดก็เริ่มประมวนผล...ซักพักสมองน้อยๆก็คิดออกในความหมาย...
"ผมต้องนอนที่นี้งั้นเหรอ!!!" และการคาดเดาของมุคุโร่ก็เป็นความจริง เขาพยายามแกะมือกาวของคนที่ชื่อว่าเบียคุรันให้ได้...แต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ
...อ้าก!! ไอเผือกชาติที่แล้วเกิดเป็นตุ๊กแกรึไง!!!!! มือเหนียวจริงๆเล้ย!! ปล่อยผมไปน้า~ ผมจากลับบ้าน ผมจะกลับไปหาโคลมของผม!! ...
...ได้แต่ร้องอยู่ในใจ ไม่กล้าส่งเสียงดังเพราะกลัวคนที่นอนหลับสบายๆจะตื่นเอา...
-00.40 AM-
"ดึกป่านี้แล้ว...โทร...หะ"
RRRRR♫♪~
มุคุโร่รีบควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง โดยระวังไม่ให้ไปกระทบกับเบียคุรันที่นอนกอดตนไม่ปล่อย เมื่อเจอโทรศัพท์เขาก็ดูเบอร์คนที่โทรเข้ามา...คึหึหึ ตายยากเหมือนกันนะนี่น้องเรากำลังจะโทรไปหาพอดีเลย
"คึหึหึ ฮัลโหลครับ"
(พี่คะ...นี่มันเที่ยงคืนจะตีหนึ่งแล้วนะ ทำไมยังไม่กลับบ้านคะ)
"โทษทีนะโคลม พอดีว่าพี่ต้องอยู่ที่ร้านคืนหนึ่ง"
(เอ๋...ทำไมละคะ...พี่มุคุโร่)
"คึหึหึ ก็นิดหน่อยน่ะ...โคลมไปนอนก่อนเถอะนะ"
(ไม่เป็นไรนะคะ? โคลมเป็นห่วง)
"ไม่เป็นไรหรอกครับ...ไปนอนเถอะนะ"
(คะ...แล้วพรุ่งนี้พี่จะกลับมามั๊ยคะ)
"อืม...กลับซิครับ...อาจจะเที่ยงๆ"
(อ่อคะ...งั้นฝันดีนะคะพี่มุคุโร่)
"ครับฝันดี"
-ติ๊ด-
ร่างบางตัดสายจากผู้เป็นน้องสาวไม่แท้ของตน โดคุโร่ โคลม เธอเป็นน้องสาวต่างมารดาของมุคุโร่ พ่อแม่ของทั้งสองเสียไปตั้งแต่พวกเขาอายุได้ประมาณ10ปี หลังจากนั้นไม่นานคุณลุงและคุณป้าก็เป็นคนรับมาดูแลและรับทั้งสองเป็นบุตรบุญธรรม จากนั้นเมื่อ2ปีก่อนคุณลุง คุณป้าก็ได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุรถชนกัน...เหตุการณ์ในครั้งนั้นมุคุโร่ก็เลยตั้งใจเอาไว้ว่าจะต้องดูแลน้องสาวคนเดียวซึ่งก็คือโคลมให้ดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้...
"เฮ้อ~"
...เอาเถอะ แค่คืนนี้เท่านั้นที่ผมจะยอมตามใจเจ้าเผือกนี้ แต่ต่อไปมันจะไม่มีอีกแล้ว!!...
และแล้วเจ้าของดวงตาสองสีก็ผล็อยหลับไป หลับทั้งนั่งอยู่แบบนั้น ส่วนบุรุษผมขาวก็ยังกอดเอวบางเอาไว้ไม่ปล่อยไป...คืนที่หนึ่งของการทำงานก็จบลง...
-วันที่2(ของการทำงาน) เวลา 11.50 AM-
"อือ~" ร่างบางที่เมื่อคืนได้นอนทั้งนั่ง ปรือตาขึ้นช้าๆก็พบตัวเองนอนอยู่บนโซฟาคนเดียว สายตาเริ่มสอดส่องมองหาชายหนุ่มผมขาว ที่เมื่อคืนเอาแต่ใจนอนหนุนตักตน จนเหน็บแทบกินเขาลุกจากโซฟา เก็บข้าวของของตนที่วางไว้อยู่บนโต๊ะข้างๆโซฟา ขาเรียวรีบกาวเดินไปที่ประตูห้องเพื่อที่จะกลับไปที่บ้าน เมื่อเปิดประตูก็ชนกับแผ่นอกกว้างของใครบางคนเข้า
"อ้าว...อรุณสวัสดิ์ มุคุโร่คุง~"
"คึหึหึ นี่มันจะเที่ยงแล้ว ยังจะมาอรุณสวัสดิ์อีกเหรอครับ?"
"ก็นะ...ชั้นนึกว่านี้คือเช้าของมุคุโร่คุงนิ" ก็เมื่อคืนคุณทำให้ผมแทบไม่ได้นอนเลยนิครับ ชิ เหน็บจะกินไม่กินแหล่อยู่แล้ว แถมนอนดีๆแบบชาวบ้านก็ไม่เป็นเนอะ กอดผมเอาไว้จนผมอึดอัดจะตาย เฮ้อ นอนไม่ค่อยจะหลับเลย ขอบอก!!! มุคุโร่ส่งสายตาค้อนๆ คนที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าตลอดเวลา
"คึหึหึ ขอตัวก่อนนะครับ"
"เดี๋ยว!!!!" มือหน้ารีบคว้าคอเสื้อของมุคุโร่เอาไว้ "แอ๊ก...ปล่อย!!" มือบางเริ่มตบตีลงบนมือของชายหนุ่ม เพื่อให้เขาปล่อยมืออกจากคอเสื้อของตน
"อา~ มุคุโร่คุงขอโทษน้า...รีบไปนิด ก็เลยคว้าได้คอเสื้ออ่ะนะ แหะๆ" คำแก้ตัวทั้งแพ ไอ้-คุณ-เบีย-คุ-รัน!!! ผมหันไปสบตาเจ้าเล่ห์สีม่วงของคุณเบียคุรัน ผมก็ไม่เข้าใจเขาจริงๆนะ ขอให้ปล่อยคอเสื้อเขาก็ปล่อยนะ แต่ทำไมต้องมารั้งแขนผมเอาไว้ด้วย!! เมื่อไหร่จะหมดเวรหมดกรรมกับอีเผือกนี้ซักที!!
"คึหึหึ ผมจะกลับบ้านแล้ว มีอะไรก็รีบว่ามา"
"เอ่อ...คือ...เย็นนี้...เจอกันที่ร้านตอนหกโมงเย็นนะ"
"อา...ครับแล้วเจอกันครับ..." กล่าวร่ำล่ากันเสร็จเรียบร้อย ร่างบางก็เก้าเดินออกไปจะบริเวณนี้ทันที ทิ้งให้เบีนคุรันยืนมองตามแผ่นหลังบางจนลับตาไป
"เอาเถอะ...ไว้ค่อยถามแล้วกัน...เรื่องเมื่อคืน..."
-13.30 PM-
"โคลมครับ...โคลม"ผมเดินกลับมาถึงบ้านแล้ว แต่ผมหาตัวน้องผมไม่เจอะนะสิครับ...แปลกจัง หายไปไหนของเค้านะ ผมเดินไปดูที่ห้องนอนก็เจอกระดาษโน้ตเล็กทิ้งไว้บนโต๊ะ
ถึงพี่มุคุโร่
วันนี้โคลมออกไปเที่ยวกับเพื่อน เย็นๆจะกลับนะคะ
พี่มุคุโร่ พี่ก็อย่าทำงานหักโหมจนไม่สบายนะคะ
โคลมเป็นห่วงน้า
โคลม
.
.
.
.
.
"คึหึหึ โคลมล่ะก็..." ผมมีความรู้สึกง่วงนอนขึ้นมาซะแล้วซิ เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนเลย ผมมีความรู้สึกว่า ผมบ่นเรื่องนี้มารอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย แต่ช่างเหอะ ผมลมตัวนอนบนเตียงนุ่ม พลางคิดอะไรเพลินๆไป จนในที่สุดผมก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
-18.12PM-
"พี่คะ...พี่มุคุโร่" เด็กสาวเจ้าของดวงตาสีไวโอเลต เรือนผมสีเฉกเดียวกับสีของดวงตา กำลังปลุกพี่ชายของตนอยู่ อย่างรีบร้อน
"อืม...เช้าแล้วเหรอครับโคลม..."
"เอ่อ...จะหกโมงเย็นแล้วนะคะพี่..." อืม...หกโมงเย็น งั้นนอนต่ออีก5นาที...เดี๋ยวก่อนนะ...หกโมงเย็น...เฮ้ย!! ไอ้เผือกมันนัดไว้ตอนหกโมงนี้หว่า...ผมรีบลุกจากเตียง วิ่งเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำด้วยความเร็วแสง(เดินผ่านน้ำมากกว่า) และรีบหยิบของที่จำเป็นใส่กระเป๋า
"โคลม!! พี่ไปก่อนนะ อย่านอนดึกล่ะ"
"พี่ก็อย่ากลับดึกนะคะ.........."
ปึง!!
"ไปดีมาดีนะคะพี่"
-19.10PM-
ผมวิ่งไปที่ร้านของคุณเบียคุรันอย่างสุดชีวิตเท่าที่จะทำได้ เมื่อผมวิ่งไปถึง ก็เห็นโชอิจิยืนเช็ดกระจนหน้าร้านอยู่
"อ้าวมุคุโร่...ทำไมมาช้าจัง"
"คือว่า...ผมนอนเพลินไปหน่อยน่ะครับ"
"งั้นเหรอ?"
"อือ...งั้นไปเปลี่ยชุดก่อนนะโชอิจิ...เดี๋ยวมาช่วย"
"โอเค"
ผมเดินเข้าไปในร้าน สายตาแรกที่ผมเจอก็คือ...สายตาเจ้าเล่ห์ของไอเผือกไง ผมเดินไปทักทายทุกคนจากนั้นผมก็ไปเปลี่ยนชุดสุดแสนจะไม่อยากใส่...และผมก็ไปทำงานตามปกติเหมือนวันแรกทุกอย่าง แต่วันนี้พิเศษหน่อย ผมโดนคุณเบียคุรันลากให้ไปช่วยจัดห้องทำงานของเขา...ผมก็ต้องทำตามสิครับ เพราะวันสุดท้ายจะได้เก็บค่าแรงจากคุณเบียคุรันเยอะๆหน่อย หึหึ
"คึหึหึ ใช้ได้รึยังครับ คุณเบียคุรัน"
"ว้าว...เรียบร้อยดีมาก ขอบใจนะมุคุโร่คุง"
"คึหึหึ ไม่เป็นไรครับ งั้นผมไปชะ...ช่วย...อึก" จู่ๆคุณเบียคุรันก็มาดึงแขนผมเอาไว้ ผมเกือบจะวีนแตกใส่แล้วข้อหา ทำให้ผมเสียเวลาการทำงาน...
แต่ก่อนหน้านั้นชายหนุ่มค่อยเลื่อนใบหน้ามาใกล้ใบหน้ามนของเจ้าของดวงตาสองสี ริมฝีปากทาบลงบนริมฝีปากบาง ลิ้นร้อนค่อยๆสอดแทรกเข้าสู่โพรงปาก ลิ้นเรียวตวัดเกี่ยวหาความหวานพร้อมบรรจงมอบจูบที่เร้าร้อนให้ ร่างบางเผลอครางเบาๆในลำคอ "อื้มม..." มือบางค่อยๆเลื่อนไปโอบคอบุรุษผมขาวเอาไว้อย่างลืมตัว ทั้งที่ใจอยากปฏิเสธ แต่ก็ปฏิเสธไม่ลงทั้งกายและใจ เบียคุรันจูบอย่างดูดดื่มและหิวกระหาย มือบางทุบแผนอกกว้างเมื่อเขาเริ่มขาดอากาศหายใจ จนร่างสูงยอมผละออกจากริมฝีปากคู่สวยนี้
"แฮ่กๆ..." เมื่อได้เป็นอิสระ มุคุโร่รีบสูดเอาอากาศเข้าปอด ยังไม่เพียงเท่านั้นมือแกร่งยังคงโอบเอวบางไม่ปล่อย
"หึหึ ตอบรับดีจังเลยนะมุคุโร่คุง นี่ลงโทษในฐานะที่มาสายนะ"
"กะ..ก็คุณเล่น...-////-"
จุ๊บ!!!
ชายหนุ่มหอมแก้มนิ่ม ฟอดใหญ่ จนร่างบางที่เมื่อกี้ยังหน้าแดงไม่หาย ยิ่งซับสีเลือกหนักกว่าเก่า พร้อมกับอกข้างซ้ายที่เต้นถี่รั่วจนแทบจะระเบิดออกมา ดวงตาสองสีพยายามหลบสายตาที่จับจ้องเขาอยู่...ดูท่าว่างานนี้เบียคุรันจะพอใจเป็นที่สุด
"-//////-...."
"มุคุโร่คุง ไปช่วยโชจังเก็บโต๊ะเถอะนะ"
"อา...." เบียคุรันปล่อยมือจากเอวของมุคุโร่ ขายาวก้าวเดินไปที่ประตู...
เมื่อคุณเบียคุรันเดินออกจากห้องไป ผมยังยืนค้างอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมจะหน้าแดงขนาดไหนแล้ว ผมเลยวิ่งออกจากห้องทำงานของคุณเบียคุรันไปช่วยโชอิจิเก็บแก้วเบียร์ แก้วไวน์ที่ลูกค้าดื่มหมดไป จากนั้นผมก็จัดการเช็ดโต๊ะ ทำความสะอาจจนเรียบร้อย หลังจานนั้นผมกับโชอิจิก็ทำงานอีกหลายอย่างจนกระทั่งร้านปิด ผมเปลี่ยนกับเป็นชุดธรรมดา และผมก็เดินไปล่ำลาคุณสปาน่า คุณดีโน่ คุณฮิบาริและสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด...ก็ไอเผือกไงล่ะ
"คุณเบียคุรันผมกลับแล้วนะครับ"
"อื้ม...พรุ่งนี้มาสายอีกก็ได้น้า~"
"คึหึหึ ครับ" เรื่องอะไรล่ะวะ แค่โดนลงโทษวันนี้ผมก็ไม่เอาแล้วครับ พรุ่งนี้จะไม่มาสายค่อยดูซิครับ คุณบียคุรัน ผมจะทำให้คุณผิดหวังให้ได้ หึหึ
วันนี้ผมก็เดินกลับบ้านคนเดียว อย่าสงสัยว่าทำไมผมพูดแบบนี้เพราะปกติผมจะกลับบ้านพร้อมกับโชอิจิ...วันนี้ได้ยินคุณสปาน่าพูดว่าจะไปส่งโชอิจิที่บ้าน ผมก็เลยต้องเดินกลับบ้านอยู่คนเดียวนี่ไง...เมื่อผมเดินมาถึงบ้านสิ่งแรกที่ผมทำคือเดินไปดูว่าโคลมนอนรึยัง? ผมแอบเปิดประตูห้องนอนโคลมดู ก็พบว่าเธอหลับสนิทเลย และจากนั้นผมไปก็อาบน้ำ แล้วก็นอนที่ห้องนอนของผม...
-วันที่3-
วันนี้ผมก็มาทำงานที่ร้านตามปกติ วันนี้ผมมาถึงพร้อมกับโชอิจิ หึหึ มาถึงปุ๊บเวลา ประมาณ17.50 เมื่อคุณเบียคุรันเห็นผมนะ...โหย ไม่อยากจะพูด หงอยเหมือนลูกสุนัขอดได้ของเล่น สะใจอย่างบอกไม่ถูก เมื่อถึงเวลาเปิดร้านผมก็เปลี่ยนชุดเหมือนปกติ และทำงานเหมือนปกติที่ทำมา ใกล้เวลาปิดร้านก็ทำความสะอาดอาดร้านแล้วกลับบ้าน
เมื่อถึงบ้าน ผมก็อาบน้ำแล้วนอน...จบวันที่3
-วันที่4และ5-
การทำงานก็เหมือนเดินปกติทุกอย่าง แม้แต่เรื่องที่ผมทำให้คุณเบียคุรันอดลงโทษผมด้วย คึหึหึ รู้สึกสะใจมากๆแถมๆขอเผาเพื่อนตัวเองหน่อย ดูท่าทางโชอิจิกับคุณสปาน่ากำลังจะเป็นคู่รักหวานซึ้งแห่งปีนะเนี่ย...
เพราะช่วงนี้สองคนนี้มีท่าทางน่าสงสัยมากๆ ผมว่านะอีกไม่นานคงจะตกลงเป็นแฟนกันแน่ หึหึ...เพราะมันเป็นลางสังหรณ์ของสมองสับปะรดน้อยๆน่ะครับ
-วันที่6 18.00PM-
"เง้อ~ อะไรกัน! เค้าไม่ยอมน้า!!! ทำไมไม่ได้ลงโทษมุคุโร่คุงอีกแล้ว"
"คึหึหึ ก็ถามพระเจ้าจ๊อตโต้ซิครับ ว่าเมื่อไหร่คุณจะได้ลงโทษผม" มุคุโร่เดินไปเปลี่ยนชุด ทิ้งให้เบียคุรันแทบน้ำตาซึมกับคำตอบ...โอ้!! พระเจ้าจ๊อตโต้ครับ ได้โปรดเถอะครับ ให้ผมได้ลงโทษโรคุโด มุคุโร่เถอะครับ..ถ้าคุณทำให้คำขอของผมเป็นจริง...ผมจะเอาคุณรุ่นที่2เป็นของของเซ่น ของไหว้เลยครับ...สาธุ!!!!
(ทางปู่จี: ไม่เอารุ่นที่สองเฟร้ยยยยยย ถ้าเอามาเดี๋ยวชั้นจะเคะ จะเอาสึนะโยชิไม่ก็...ยกมุคุโร่ให้ชั้นก็ได้น้า~ มาม่ะ แล้วจะทำให้คำขอเป็นจริงด้วยพลังของวองโกเล่ลิงทั้ง7ตัว หึหึ ลิงของชั้นทั้งนั้น....)
"หึหึ เอาเถอะมุคุโร่คุงไว้หลังจากนี้ก็ได้..." ร่างบางเดินมาพอดี ได้ยินเบียคุรันยืนบ่นพึมพำคนเดียว ก็เลยยืนฟังอยู่สักครู่แต่ก็ฟังไม่ได้ศัพท์ ว่าเขาบ่นอะไร
"อือ..ละ..ก็"
"คุณเบียคุรันบ่นอะไรอยู่คนเดียวน่ะครับ?" ด้วยความที่ผมอยาก(เจือก)เลยถามไปตรงๆ เมื่อคุณเบียคุรันหันมาก็ยิ้มแห้งๆให้กับผม
"ก็ไม่มีอะไรหรอก"
หมับ!!
"!!!"
"ไปรับลูกค้ากันเถอะมุคุโร่คุง!!" คุณเบียคุรันอย่าดึงแขนผมแรงสิครับ!! มันเจ็บนะ...ร่างสูงพาร่างบางออกมาตอนรับลูกค้าด้านหน้าร้าน เมื่อออกมายืนได้สักพัก ลูกค้าที่รอก็มาถึง...
"คุณเบียคุรันค่ะ" เสียงใสแจ่วแต่แหลมเหมือนเสียงนกแก้ว เธอเป็นผู้หญิงที่สวยนะครับ อกก็โต ผมคาดว่าคงคับCไม่ก็Dแล้วล่ะมั่ง? ว่าแต่นะอีอกโตมันเรียกหาคุณเบียคุรันเรอะ!! เป็นอะไรกับคุณเบียคุรันน่ะ(หึงอาเดะ หึหึ)
"อ้าว...สวัสดีครับ"
"วันนี้พาเพื่อมาอุดหนุน"
"เหรอครับ...สวยๆกันทั้งนั้นเลยนะครับ"
"ค่ะ.........." บทสนทนาของเบียคุรันและผู้หญิงกลุ่มนี้ก็เริ่มต่อไป คุยกันไม่สนใจหัวของชายหนุ่มร่างบางอีกคน มุคุโร่ยืนฟังบทสนทนาของทั้งสองฝ่ายเงียบๆ โดยไม่ขัดแทรกกลางคันเลยแม้แต่น้อย ได้แต่แอบเคืองๆอยู่ในใจบางส่วน...บางส่วนก็นึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่นึกถึงคำพูดในคืนนั้น "...ชั้น...รักมุคุโร่คุงน้า~" สงสัยผมคงบ้าที่ไปเชื่อคำพูดหลอกๆลวงๆตอนคุณเพ้ออยู่มั่ง ใช่สิ!!ยังไงผมมันก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ให้คุณแกล้งได้สบายๆ คุณเบียคุรัน...คุณทำให้ผมหลงรักทำไม...ทำไม!!......
"ฮ่าๆ งั้นหรอกครับ"
"เข้าร้านเถอะนะค่ะ"
"เชิญครับ" เบียคุรันผ่ายมือให้กลุ่มสาวๆกลุ่มนั้นให้เข้าไปในร้าน ขายาวกำลังจะก้าวตามเข้าไป แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะมือของใครบางคนรั้งแขนเขาเอาไว้อยู่
"มีอะไรเหรอมุคุโร่คุง?"
"วันนี้ผม...กลับก่อนได้มั๊ยครับ" ร่างบางก้มหน้างุด พยายามไม่มองใบหน้า ที่ประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลาของเบียคุรัน...ร่างสูงมองทีท่าที่ของมุคุโร่ที่แปลกๆด้วยความสงสัย มือหนากำลังเลือนไปจับใบหน้าหวานดัง
อิสตรี แต่ก็ถูกปัดออกอย่างไม่ใยดี...
"มุคุโร่..."
"คึหึหึ อย่ามายุ่งกับผม"
"...มุคุโร่คุง เป็นอะไรไป"
"เป็นคนโง่ไงล่ะครับ!!!" มุคุโร่ตะคอกใส่เบียคุรัน... และสะบัดหน้าหนีเดินกลับเข้าร้าน ทิ้งให้เขามองตามแผนหลังบางอย่าง งงๆ
...ชั้นทำอะไรผิดเหรอ...
...ชั้นทำอะไรให้เธอไม่พอใจ...
...มุคุโร่คุง...
ขายาวก้าวเดินกลับเข้าไปใน หวังจะเข้าไปตามง้อร่างบาง และปรับความเข้าใจว่าเขาทำอะไรผิด แต่มุคุโร่เดินหนีหายไปไหนแล้วไม่รู้ เบียคุรันกำลังจะเดินไปถามสปาน่า แต่ก็โดนเรียกตัวเสียก่อน...
"คุณเบียคุรันค่ะ...ทางนี้คะ" ได้แต่แอบถอนหายใจ แล้วปั้นยิ้มเดินไปที่โต๊ะของสาวๆกลุ่มนั้น
"จะรับอะไรดีครับ"
"รับคุณเบียคุรันได้มั้ยค่ะ??" มีสาวคนหนึ่งถามขึ้น เบียคุรันมองแล้วยิ้มแห้งๆ และก็คุยกันต่อกันอย่างสนุกสนาน ถึงพวกสาวๆจะสนุกสนาน แต่เบียคุรันไม่ได้สนุกตามไปด้วยเลย...ค่อยคิดถึงแต่ใบหน้าหวานของใครคนหนึ่งอยู่ เจ้าตัวเหม่อลอยจนไม่ได้ฟังสิ่งที่ใครพูดเลย
"คุณเบียคุรันค่ะ...คุณเบียคุรัน!!"
"...มุ...คุโร่คุง...หะ!!"
"เป็นอะไรรึเปล่าคะ..."ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย หลังจากที่โดนเรียกสติกลับคืน
"ไม่ได้เป็นอะไรครับ...ว่าแต่จะรับอะไรดีครับ" และสาวอกโตที่นั่งมองเบียคุรันไม่วางตา ก็สั่งๆส่วนบุรุษผมขาวก็จดออเดอร์ เมื่อครบ ก็นำไปให้ดีโน่จัดการต่อ ส่วนเจ้าตัวก็แอบเดินกลับไปที่ห้องทำงาน นั่งพักแล้วคิดถึงเรื่องของมุคุโร่
"เฮ้อ~..."
**---------**---------**--------**
"มุคุโร่!!"
"ครับคุณดีโน่ มีอะไรหรอครับ?"
"เอาเตกีล่า กับวอดก้า ไปเสิร์ฟให้โต๊ะนั้นที่น่ะ" มุคุโร่หันไปมองโต๊ะที่ตนต้องเอาของไปเสิร์ฟ...เห็นแล้ว...อยากเอาเตกีล่ากับวอดก้าราดใส่จริงๆเล้ย!! โต๊ะที่ผมต้องไปนะ ก็โต๊ะของไอ้ผู้หญิงอกโตทั้งหลายไงล่ะครับ คึหึหึ ถ้าไม่ติที่ว่าผมเป็นแค่ลูกจ้างนะ ผมไล่ตะเพิดออกไปนานแล้ว...เห็นแล้วหมันไส้ บังอาจมายุ่งกับคุณเบียคุรันนะ หึหึ
"คึหึหึ ครับ" ผมรับมาแล้วกำลังจะไปเสิร์ฟแต่โดยดี เมื่อผมไปถึงโต๊ะ ผมมีความรู้สึกถึงสายตาจิกกัดของยัยผู้หญิงกลุ่มนี้จริงๆ
"เตกีล่ากับวอดก้าได้แล้วครับ"
"เอ๋~ เธอเป็นผู้ชายหรอกเหรอเนี่ย? ตอนแรกนึกว่าผู้หญิงซะอีก" ฉึก* คึหึหึ หน้าผมมันผู้หญิงขนาดนั้นเลยหรอครับ ผมถือเตกีล่าแล้ววางตรงลงบนโต๊ะอย่างปกติที่สุด ผมพยายามข่มอารมณ์ ไม่ให้วีนแตกใส่แล้วนะครับ
"..."
"ว่าแต่เธอเป็นอะไรกับคุณเบียคุรันเหรอ เห็นคุณเบียคุรันจับมือเธอไม่ปล่อยเลยตอนที่ออกมารับพวกชั้น" ผมว่างวอดก้าลงปุ๊บ...ผมแทบจะเดินหนีอยู่แล้วล่ะครับ แต่ว่านะถามมาได้ว่าผมเป็นอะไรกับคุณเบียคุรัน ผมก็แค่คนที่ถูกจ้างมาทำงานเท่านั้นเอง
"คึหึหึ เป็นแค่แฟน..." เอ่อ...ทำไมปากมันพูดออกไปแบบนั้น!!! มุคุเอ๊ย!! หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เมื่อผมพูดจบ ยัยอกโตทั้งหลายลุกพรวดจากเก้าอี้ ขึ้นมาประจันหน้ากับผมทันที ขอโทษนะครับ ทั้งกลุ่มนี้มีทั้งหมดห้าคน ลุกพร้อมกันหมดเลย ดูท่าว่า...งานนี้..ไม่ใช่สิ...ฟิคนี้มุคุจบไม่งามแน่ๆ
"เมื่อกี้แกว่าไงนะ...นังหัวสับปะรด"
"ก็เปล่านิครับ...ของดีมีครั้งเดียว" ผมยิ้มตามแบบฉบับกวนๆของผม เหอๆหาเรื่องใส่ตัวจริงๆผมเนี่ย มีผู้หญิงคนหนึ่งถือเตกีล่าขึ้นมา
"หึ จะตอบดีๆมั้ย" พูดไม่ทันขาดคำ มีใครสักคนเอาเตกีล่ากับวอดก้ามาราดลงบนหัวของผม...เส้นไหมสีไพลินลู่ลงแนบข้างแก้มทั้งสองข้าง เสื้อเชิ้ตตัวบางที่เปียกก็เผยให้ผิวขาวนวลเนียน
"มุคุโร่!!เป็นอะไรรึเปล่า" โชอิจิวิ่งพรวดเข้ามาหาผมทันที ผมยืนเฉยไม่ได้ตอบโต้อะไร แม้แต่คำด่าสักคำ ผมก็ไม่ได้ด่า...คนทั้งร้านแทบหันมามองผมเป็นตาเดียว
"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ...ผมขอตัวไปเปลี่ยนชุดนะครับ"
"ที่แท้ก็โกหก...ตัวเองไม่ได้เป็นแฟนกับคุณเบียคุรันหรอก โกหกมาได้หน้าด้านๆ" ร่างบางกำลังจะหันหลังกลับเข้าไปเปลี่ยนชุด แต่ก็ช้าไปเพราะเขาโดนใครสักคนในกลุ่มนั้นรั้งแขนเขาไว้
"ปล่อยผมนะครับ!!!!"
เพี๊ยะ!!!
พอผมหันหน้ามา ก็โตตบเข้าที่แก้มข้างขวาเต็มๆ เจ็บจนชาเลยล่ะครับ..."นังหน้าด้าน ฮ่าๆๆ" เออ...ผมไม่ทนอีกต่อไปแล้ว...เค้าบอกกันว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวรใช่มั้ยครับ...แต่ของผม...แค้นนี้ต้องชำระ!!!
ชายหนุ่มร่างบางเรือนผมสีไพลินเดินเข้าไปประชิดผู้หญิงที่ตบเขาเมื่อกี้
"คึหึหึ มือหนักเหมือนกันนะครับ" มือบางตบกลับเข้าที่ใบหน้าสวยของสาวอกโตเมื่อกี้ สร้างความฮือฮาให้คนทั้งร้านไม่เว้นแม้แต่สปาน่าและดีโน่
"!! กล้าตบชั้นเรอะ ไอสับปะรดแรด!!!!!!" ใบหน้าหวานของทั้งคู่ถูกประดับด้วยรอยฝ่ามืองามของต่างฝ่าย สาวคนที่ถูกตบกำลังจะตบคืนแต่ถูกมือหนาของใครบางคนห้ามเอาไว้ก่อน...คุณเบียคุรัน...
"จะทะเลาะกันอีกนานมั๊ยครับ?" บุรุษผมขาวรั้งมือบางเอาไว้ เพื่อไม่ให้เขาไปตม เจ้าของดวงตาสองสี "มีเรื่องอะไรกัน เอะอะเสียงดังจะได้ยินไปถึงห้องทำงานของชั้นแล้วนะ" ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย
"ก็เด็กของคุณนะสิคะ...มาตบหน้าชั้นก่อนน่ะค่ะ" ร่างเล็กรีบฟ้องชายหนุ่มทันทีโดยไม่สนใจคนที่โดนกระทำแต่แรกเลย
"งั้นเหรอครับ? คุณไม่ได้โกหกผมนะครับ" เบียคุรันยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
"ก็ใช่นะสิค่ะ"
"เหรอ~ คร้าบ" มุคุโร่มองทั้งสองคนที่คุยไปคุยมาเหมือนจะเป็นห่วงกัน แต่คำพูดเมื่อกี้ที่เขาได้ยิน เหมือนกับว่าบุรุษผมขาวเหมือนรู้ความจริงว่าใครเริ่มเรื่องนี้ก่อน...
"คุณเบียคุรันพูดอย่างกับชั้นเป็นคนเริ่มก่อนงั้นแหล่ะคะ!!"
"หรือมันไม่เป็นความจริง...หึหึ...รุมหัวแกล้งคนรักของชั้น...ถึงจะเป็นผู้หญิงชั้นก็ไม่ให้อภัยหรอกนะ" พูดไปพร้อมกับเดินไปเดินไปโอบเอวบางเอาไว้ แสดงความเป็นเจ้าของ
"อะไรนะ!!!!!" สาวสวยกรีดร้องออกมาทันที ส่วนมุคุโร่ก็ดูอึ้งๆเล็กน้อย ชายหนุ่มรำคาญเสียงนกแก้ว นกขุนทองเลยเรียกฮิบาริมาลากสาวๆกลุ่มนี้ออกจากร้าน
"เคียวคุง~ พาพวกเธอออกไปนอนร้านที่นะ....อ่อ!! แล้วก็จะพาออกไปวิธีไหนก็ได้นะ" ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างเริงร่า ขายาวก้าวเดินพาเจ้าของเรือนผมสีไพลินไปที่ห้องทำงานของตน...
"หึ...ยัยสัตว์เลี้ยงลูกด้วยด้วยนม!! จะให้ชั้นพาพวกเธอออกไปดีๆหรือต้องให้ใช้กำลังพาออกไป" คำประกาศิก ของเจ้าของดวงตาสีรัตติกาล ทำให้กลุ่มสาวๆพวกนั้นตัวสั่นกันทั้งกลุ่ม
"ปะ...ไป...เองค่ะ" และทั้งห้าคนก็รีบวิ่งออกนอกร้านไปโดยไม่ต้องรอให้ฮิบาริไล่
"หึ นึกว่าจะได้ขย้ำยัยสัตว์เลี้ยงลูกด้วย...นม!!" ร่างสูงเน้นคำสุดท้ายอย่างชัดเจน
**---------**---------**--------**
ตั้งแต่เข้ามาในห้องทำงานทั้งคู่ไม่ได้เอ่ย กล่าว พูดจาอะไรกันเลยมีแต่เสียงแอร์เท่านั้น ร่างบางตัดสินใจทำลายความเงียบ
"คุณเบียคุรันครับ...ขอบคุณที่ช่วยนะครับ ว่าแต่คุณรู้ได้ไงว่าผมไม่ได้..."
"หือ...อ้อ เรื่องนั้นชั้นนั่งดูจากกล้องวงจรปิดน่ะ"
"เอ่อ..." ร่างสูงยิ้มร่ากับคำตอบที่แสนภาคภูมิใจ...อะไรนะ!!! กล้องวงจรปิด!! โอ้ พระเจ้าจ๊อตโต้มันช่างสุโค่ยจริงๆ คึหึหึ แค่ภาพเท่านั้นคงไม่เป็นไร ดีกว่าได้ยินเสียงล่ะกัน...ผมอายครับ
"นี่มุคุโร่คุง...ไม่ไปเปลี่ยนชุดหรอ? โดนราดซะขนาดนั้นน่ะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก" เออ...เนอะนี่ผมลืมไปแล้วนะครับว่าผมได้อาบเตกีล่ากับวอดก้าน่ะ "ฮะ...ฮัดชิ้ว!!!" ยังไม่ทันขาดคำจริงๆ หวัดกินซะแล้วสิ
"นั่นไง...หวัดกินแล้ว"
"คึหึหึ จะตอกย้ำทำไมครับ!! งั้นผมไป..."
"กลับบ้าน อาบน้ำ นอน เดี๋ยวชั้นไปส่ง มาม่ะ มุคุโร่คุง~" ยังไม่ทันที่จะได้เถียงอะไร ก็โดนลากไปที่รถสปอร์ตสีขาวคันงาม คุณเบียคุรันวิ่งไปเปิดประตูฝั่งตรงข้ามคนขับ ให้ผมเข้าไปนั่ง ส่วนเจ้าตัววิ่งไปนั่งที่คนขับแล้ว
"คึหึหึ คุณรู้ที่อยู่ผมรึไง?"
"ไปออกบ่อย~"
"อะไรนะ!!!!!!!"
"เปล๊า~"
**---------**---------**--------**
-21.30PM-
รถสปอร์ตสีขาวแล่นผ่านถนนต่างๆ จนมาถึงซอยทางเข้าบ้านของมุคุโร่ รถคันงานเลี้ยวเข้าไปในซอยแล้วไปจอดอยู่ตรงประตูรั้วหน้าบ้านของร่างบาง
"มุคุโร่คุงถึงบ้านแล้วนะ..."
"....."
"มุคุโร่คุง....." ร่างสูงหันมามองร่างบาง ก็พบคนที่นั่งมากับเขา หลับไปเสียแล้ว
"หลับซะแล้วสิ" เบียคุรันบ่นพึมพำ อย่างหัวเสียนิดๆ แต่เจ้าตัวก็ก้าวลงจากรถเดินอ้อมไปหาร่างบางที่หลับใหลอย่างสบายใจ ร่างสูงอุ้มคนตรงหน้าด้วยท่าอุ้มเจ้าสาว แล้วเดินตรงไปที่ประตูบ้านกดกริ่ง เรียกคนในบ้านมาเปิดประตูให้
"มาแล้วคะ!!!" เด็กสาวเรือนผมสีไวโอเลต วิ่งออกมาเปิดประตูก็พบ ร่างของพี่ชายถูกใครอุ้มมาส่ง ตอนแรกเธอก็งงว่าใครมากดกริ่งดึกๆป่านี้"พี่มุคุโร่!!!" เธอตกใจมาก ที่เห็นพี่ชายตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของใครก็ไม่รู้ โคลมนึกว่ามุคุโร่เป็นลม เลยเผลอเรียกมุคุโร่เสียงดังไปหน่อย ทำให้เบียคุรันต้องรีบเอานิ้วมือไปแตะปากโคลม เป็นเชิงบอกว่าเสียงเบาๆหน่อย
"มุคุโร่คุงเค้าหลับอยู่น่ะ..."
"อ้าว? เหรอคะ ขอโทษคะ" เด็กสาวหน้าแตกไม่รู้ตัว เธอเชิญให้ชายหนุ่มเข้าบ้านแล้ว ขอให้เขาพามุคุโร่ไปที่ห้องนอน
"ได้สิ...อ่อแล้วก็ขอผ้าชุบน้ำกับกะละมังใส่น้ำมาด้วยนะ"
"เอ๋??"
"พอดีว่ามุคุโร่คุงเขาไปอาบเตกีล่ากับวอดก้ามาน่ะ...กะว่าจะเช็ดตัวให้น่ะ" และร่างสูงก็เดินขึ้นไปที่ห้องนอนของมุคุโร่ ส่วนเด็กสาวก็งงกำคำพูดของเบียคุรันเล็กน้อย
"พี่...ใช้เหล้าอาบน้ำหรอค่ะ??"
**---------**---------**--------**
บุรุษผมขาวเปิดประตูเข้าไปในห้องของมุคุโร่ เขาวางร่างลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด หลังจากนั้นไม่นานเด็กสาวก็เข้ามา พร้อมกับของที่เขาได้ขอให้เธอเตรียมมาให้
"ได้แล้วคะ..."
"อือ...ขอบใจนะ"
"งั้น...โคลมขอฝากพี่มุคุโร่หน่อยนะคะ...ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" เด็กสาวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้สองร่างอยู่กันตามลำพัง
"ให้ตายสิ" ชั้นต้องมานั่งเช็ดตัวให้มุคุโร่คุงเหรอเนี่ย? เฮ้อ...แต่จะปล่อยแบบนี้...มีหวังไข้ขึ้นกันพอดี...ร่างสูงตัดสินใจ จะเช็ดตัวให้ร่างตรงหน้า เขาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวบาง เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียน ผ้าขนหนูนุ่มๆสีขาวถูกชุบน้ำแล้วบิดให้หมาด ผ้าขนหนูถูกไล้ไปตามร่างกายอย่างเบามือ วันนี้บุรุษผมขาวต้องมานั่งเช็ดตัวให้คนอื่น คงเป็นเรื่องที่เขาไม่ค่อยถนัดน่าดู...
"อ๊ะ...อา" เสียงที่รอดออกจากริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา มือหนาไล้ผ้าไปที่เนินอกเรียบขาว เสียงก็ยิ่งรอดออกจากริมฝีปากมากเท่านั้น ยิ่งลูบไล้มากเท่าไหร่ เสียงครางก็ดังขึ้น...จนเบียคุรันทนไม่ไหว ต้องใช้ริมฝีปากปิดกั้นเสียงไม่ให้เล็ดรอดออกมา
ร่างบางรู้สึกถึงสัมผัสที่อบอุ่น เจ้าของดวงตาสองสีค่อยปรือตาขึ้นช้าๆ ก็แทบช็อค!! มือบางรีบผลักคนตรงหน้าออกไป
"ทำอะไรของคุณ!!!" เมื่อเห็นร่างบางกำลังจะโวยใส่ มือหนาก็รีบเข้าไปปิดปากทันที
"มุคุโร่อย่าโวยวายสิ...อยากให้น้องตื่นขึ้นมาเห็นสภาพเธอแบบนี้เหรอ~" สายตาสำรวจร่างกายของตนก็พบตัวเองเหลือแค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว
"คุณเบียคุรัน!!!"
"อะไรเหรอ~"
"อธิบายมาน้า!! ว่าทำไมผมถึงอยู่ในสภาพแบบนี้!!" ผมเขย่าคอเสื้อคุณเบียคุรันแรงๆ ไปหลายทีเลยล่ะครับ อ้ากกก ตอนผมนอนมันทำอะไรผม!!!!!!
"กะ....แค่กๆ...ปล่อย...ก่อน!!!" คึหึหึ สุดท้ายผมก็จำยอม ยอมใจ ปล่อยให้คุณเบียคุรันเป็นอิสระ
"......"
"มุคุโร่คุง...ชั้นแค่เช็ดตัวให้เฉยๆ อย่าโกรธกันเลยนะ"
"คึหึหึ...ไม่ให้อภัย" หึหึ แกล้งคุณเบียคุรันต่อดีกว่า เอาให้สาแก่ใจผมไปเลย~
"แล้วจะให้ทำอะไรถึงจะยกโทษให้"
".....อืม"
"...."
"ไว้พรุ่งนี้ค่อยคิด...คุณนอนนี่ไปเลย ตื่นมาผมจะได้บอกคุณเลย ราตรีสวัสดิ์" ร่างบางล้มตัวนอนทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้เบียคุรันเอ๋อมองตาไม่กระพริบ
...เวร!! แล้วชั้นจะไปนอนไหน...
สุดท้ายร่างสูงก็จำยอม นอนบนพื้นแข็งๆ แบบไม่มีทั้งหมอน ผ้าห่ม
**---------**---------**--------**
รุ่งเช้า
"คุณเบียคุรันครับ!! ตื่น!!!!!"
"งืม...อะไรนี่ยังเช้าอยู่ไม่ใช่เหรอ มุคุโร่คุง" ร่างสูงยังนอนขดตัวใต้ผ้าห่มหนา อย่าสงสัยว่าทำไมถึงมีผ้าห่ม เพราะเมื่อคืนเบียคุรันปีนขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกับมุคุโร่ เพราะทนนอนบนพื้นที่แข็งๆไม่ได้
"คึหึหึ อยากให้ผมปลุกดีๆหรือต้องให้ใช้กำลัง!!"
"ตื่นแล้วจ้า~"
"ดีมาก งั้นอ่ะนี่..." ร่างบางยื่นกระดาษสีขาวๆที่จดอะไรไว้เต็มหน้า สายตาของเบียคุรันไล่อ่านทุกบรรทัด
"เอ่อ...."
"ทำให้เสร็จภายในวันนี้นะครับ อ่อแล้วก็ถ้าทำได้ จะยกโทษเรื่องเมื่อคืนให้นะครับ" ร่างบางเดินออกจากห้องไป เบียคุรันเหงื่อตกทันที ใบรายการทำงานบ้านทั้งนั้น มุคุโร่ แกล้งกันชัดๆ
**---------**---------**--------**
หลังจากทำอะไรหลายๆอย่างเสร็จ เบียคุรันก็เริ่มปฏิบัติการ การทำงานบ้านให้มุคุโร่ วันนี้โคลมไม่อยู่บ้าน เขาจึงทำอะไรสะดวกขึ้นเยอะ งานนี้ป๋าต้องมารับบทนางซิน!!!
-10.40AM-
เบียคุรัน ออกไปซื้อของทำกับข้าวที่ซุปเปอร์ เกือบโดนเหล่าแม่ค้ารุม เพราะเนื่องจากหล่อเกินห้ามใจแม่ค้าขายของ คนหล่อทำอะไรก็ดีไปหมด ซุปเปอร์เกือบพังเพราะไม่ว่าจะแม่ค้า เด็กและสตรี หญิงมีครรภ์ ต้องการตัวเบียคุรันมาเป็นสามี เขาแทบวิ่งหนีรอบเมืองนามิโมริ กว่าจะหนีมาได้ต้องไปหลบในถังขยะ
-11.50AM-
เบียคุรัน เอาเสื้อผ้าไปซักที่เครื่องซักผ้า ใส่ผงซักฟอกมากไปทำ ทำให้ฟองมันล้นออกมาจากเครื่องซักผ้า ส่งผลให้เจ้าตัวไปจมอยู่ในทะเลสบู่ จนมุคุโร่โวยวาย จนต้องมาช่วยจัดการเก็บกวาดซากฟองสบู่ เหตุการณ์ในครั้งนี้...ดีกรีความขาวและโอโม่ให้เบียคุณรัน คูณ169เท่า (ขาวเอาโล่นะป๋า~)
ตั้งแต่เวลา12.20-14.20 PM
บุรุษผมขาวตากผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน เช็ดกระจก ล้างจานและอื่นๆอีกหลายอย่างที่เกี่ยวกับงานบ้าน...ไม่เว้นแต่...ขัดห้องน้ำ
"มุคุโร่คุง!!! ทำไมชั้นต้องมาขัดส้วมบ้านมุคุโร่คุงอ่ะ"
"คึหึหึ งั้นก็ไม่ให้อภัย!!!"
...โอ้พระเจ้าจ๊อตโต้ ตกลงว่าเรื่องนี้ผมเป็นพระเอกรึเปล่าครับ ถึงเป็นแต่ทำไมต้องมารับบทนางซิน!!!!!!!...
"...ขัดก็ขัด เชอะ!!!!!"
"ผมจะบอกอะไรดีๆให้รู้นะครับ~"
"อะไรหรอ~" ร่างหันหน้ามองมองใบหน้าหวาน ด้วยทีท่าที่หน่ายๆ มุคุโร่ยิ้มร่าด้วยความสนุกปนสะใจเล็กน้อยที่ได้เห็น คุณชายอย่างเบียคุรันมารับบทนางซินดีๆกับเค้าได้
"คึหึหึ คุณน่ะ...เหมือนสุขภัณฑ์ขัดห้องน้ำนะครับ แถมทรงผมของคุณนี่ก็ช่างเหมือนแปรงขัดส้วมซะไม่มี หึหึ แถมตัวคุณก็ขาวโอโม่...ผมก็เลยคิดว่า...คุณเหมาะกับงานนี้ดีน่ะครับ..."
เมื่อกล่าวจบ เบียคุรันน้ำตาแทบตกใน...อ้ากกกกก ไอพระเจ้าจ๊อตโต้!!!! ทำให้มุคุโร่คุงมารับบทนางซินที!!!!!!!!!
ร่างสูงจำใจเดินไปทำความสะอาดห้องน้ำ...มุคุโร่มองตามแผ่นหลังกว้างอย่างไม่ล่ะสาย เมื่อเห็นว่าไปจนลับตาแล้ว เค้าแทบหลุดกร๊าก ออกมาเลยทีเดียว
"คึหึหึ....."
...เดี๋ยวให้รางวัลตอบแทนแล้วกัน~...
**---------**---------**--------**
18.27PM
"มุคุโร่คุง~ เสร็จแล้ววว~" ร่างบางที่ดูทีวีอยู่หันมองมองด้วยความตกใจ สารรูปของคุณชายเบียคุรันตอนนี้...เรียกได้ว่าช่างไม่แตกต่างกับคนที่พึ่งเดินตกท่อน้ำมาหมาดๆ
"เอ่อ...เสร็จแล้วเหรอครับ..." มุคุโร่ที่นั่งอยู่บนโซฟารีบลุกหนีทันที ขาวยาวหมายจะก้าวเข้ามาร่างบาง...แต่ยิ่งก้าวเขายิ่งถอยหนีบุรุษผู้พึ่งไปเผชิญหน้ากับเจ้าห้องน้ำของบ้านโรคุโด...
"จะถอยหนีทำไมมุคุโร่คุง~" เบียคุรันถามด้วยความใสซื่อ ร้ายเดียงสา สายตาจับจ้องร่างบางที่ยืนหลบอยู่หลังโซฟา
"คึหึหึ...คุณเซ่อหรือคุณแค่โง่ว~ ครับ!!" เจ้าของเรือนผมสีไพลิน หยิบที่หนีบผ้ามาหนีบจมูกตัวเอง พลางชี้ไปที่เสื้อผ้าของร่างสูง แล้วตนก็บนใส่คนตรงหน้าต่อ อย่างไม่รู้จักพอ
"ทำไมไม่ไปอาบน้ำ!! ขัดห้องน้ำเสร็จก็อาบน้ำไปเลยเซ่!! ออกมาเดินโชว์ความสกปรกของเสื้อผ้า สารรูปคุณทำไม!!! มันเหม็น!!!" ร่างบางบ่นคนตรงหน้ายกใหญ่ ขาเพรียวบางเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่ แล้วโยนให้ชายหนุ่มจาระยะไกล
"เอ่อ...เอามา...ทะ!!!"
"ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!!!"และแล้วในที่สุดคุณป๋าโอโม่ที่บัดนาวไม่โอโม่แล้ว ก็โดนคุณสัปป้าลากไปอาบน้ำทันที...
**---------**---------**--------**
ร่างบางยืนอยู่หน้าเครื่องซักผ้า พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย...สักพักเจ้าเครื่องซักผ้าก็ซักแห้ง เสื้อผ้าของคุณชายให้ขาวสะอาดเหมือนเดิม มือบางหยิบเสื้อผ้าออกมาแล้วพับเป็นระเบียบเรียบร้อย เขากำลังจะเอาไปให้เบียคุรันที่ห้องน้ำ...
ก๊อกๆ
"คุณเบียคุรันครับ...ผมวางเสื้อผ้าไว้ข้างนอก..อ๊ะ....!!" จู่ๆประะตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างสูงก็สาวเท้าออกมาพอดี สายตาของร่างบางมองบุรุษผมขาวไม่กระพริบ ใบหน้าที่ยังเปียกด้วยหยดน้ำ เส้นผมสีขาวลู่ลงมาปรกข้างแก้ม ผิวกายขาวเนียนเหมือนกับคนไม่ค่อยออกแดด มีเพียงผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่ปกปิดส่วนความเป็นชายอยู่...
...มุคุเอ๋ย...ทำไมมีความรู้สึกว่า...คุณเบียคุรันเซ็กซี่จัง...เปลือยท่อนบนด้วย...โฮก!! กำเดาสัปป้าจะพุ่ง...
"อ้าวมุคุโร่คุง~ เอาเสื้อมาให้เหรอ ขอบคุณน้า~" มือแกร่งแย่งเสื้อผ้าที่อยู่ในมือร่างบางมาสวมใสทันที มุคุโร่รีบหมุนตัว ใบหน้าหวานซับสีเลือดเพราะความอาย ดูเหมือนร่างสูงจะรู้ความคิดของเจ้าของดวงตาสองสี...จึงแกล้งหยอกเล่นๆ...
"มุคุโร่จะอายทำไม...ผู้ชายเหมือนกัน" ร่างสูงสวมเสื้อผ้าเสร็จก็เดินมาหอมแก้มร่างบางได้ฟอดหนึ่ง...
"นี่!! ผมไม่ใช่ตุ๊กตานะ...หอมแก้มอยู่ได้!!"
"หึหึ วันนี้สรุปพวกเราก็ไม่ได้ไปทำงาน...พรุ่งนี้มุคุโร่คุงอย่าลืมไปทำงานทดวันด้วยนะ" เบียคุรันกล่าวลอยๆ มุคุโร่หัน ควับทันที...
"คึหึหึ...ครับ คุณชาย~"
สองร่างพากันมานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกันแต่นั่งเงียบกันอยู่นานสอง...จนในที่สุดเบียคุรันก็เริ่มเปิดบทสนทนา ขณะที่สายตาของมุคุโร่จับจ้องอยู่ที่ทีวี
"นี่มุคุโร่คุง...เธอชอบฉันรึเปล่า?"
"ก็ไม่นิ...ผมไม่ได้ชอบคุณ"
"เหรอ...แล้ว...คิดว่าฉันหน้าตาดีมั้ย?"
"ดีเกินจนหลงตัวเองไงล่ะครับ" เบียคุรันถามอะไรมุคุโร่ตอบหมด ร่างบางไม่ค่อยสนใจกับคำถามที่บุรุษผมขาวถามมาเท่าไหร่...
"แล้ว...มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ยตอนนี้?"
"ช่วยนวดไหล่ให้ผมหน่อยสิครับ...ผมเมื่อย" เอ่อ...อันนี้ฉันครวจะขอให้มุคุโร่คุงช่วยนวดให้มากกว่านะ ร่างสูงมองเจ้าของเรือนผมสีไพลินด้วยความหน่ายๆ เบียคุรันยังคนเล่นถามคำถามมุคุโร่ต่อ
"มุคุโร่คุง...จะยอมคบกับฉันเป็นแฟนรึเปล่าน้า~" คำถามนี้เบียคุรันพูดออกมาอย่างลอยๆ แอบคาดหวังไว้กับคำตอบเล็กน้อย
"คบสิครับ..." ร่างสูงอึ้งๆ อยู่กับคำตอยอยู่ครู่หนึ่ง
"จริงๆเหรอมุคุโร่คุง!!จะมาคบกับชั้นจริงๆน้า"
"เฮ้ย!!! ผมไปพูดตอนไหน" ตอนนี้ผมตกใจสุดขีด ผมรีบเอามือปิดปากตัวเองทันที ผมไปพูดตอนไหนว่าผมจะคบกับไอเผือกเป็นแฟน!!!
"เมื่อกี้และเมื่อวาน...ตอนอยู่ที่ร้านที่มีเรื่องกับพวกชะนีพวกนั้น..." เอ่อ...เมื่อวานที่ผมพูดเพราะผมหมันไส้ต่างหากเล่า!!! ใบหน้าขึ้นสีแดงระรื่นแบบปิดไม่มิด ร่างบางหันหน้าไปอีกทางด้วยความเขิน
"คึหึหึ...ก็แค่หมันไส้เลยตอบแบบนั้นไปเท่านั้นเอง.......-////////-"
"เหรอ~ แล้วมุคุโร่คุงหน้าแดงทำไม~" ผมจะบ้าตาย!!! เออ!!ผมยอมรักว่าผมรักไอคุณเบียคุรัน แต่ใครจะไปกล้าพูดตรงๆแบบคุณล่ะ...
"...ห้ามเจ้าชู้ไปมีคนอื่นล่ะกัน...ถ้ามีล่ะก็ตายดีแน่...คุณเบียคุรัน" ถึงจะพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา แต่หูของร่างสูงก็ได้ยินชัดเจน เต็มสองรูหูเลย
"คร้าบบบ ผม~" ร่างสูงเข้าไปกอดร่างบางจากด้านหลัง เขาไม่ได้ขัดขืนแต่ยอมให้กอดอยู่แบบนั้น...
"ฉันจะดูแลมุคุโร่คุงอย่างดีเลย~"
"ครับ...ถ้าดูแลผม...ช่วยรับบทนางซินแทนผมล่ะกันนะครับ...ถ้ารับนะ...ผมรักคุณตายเลย"
"เอ่อ..."
"คึหึหึ ล้อเล่นครับ~" ล้อเล่นแรงไปป่ะมุคุโร่คุง...แค่วันนี้ก็เข็ดแล้วจ๋า~ สองร่างนั่งสวีทกันอยู่ในห้องนั่งเล่น อย่างไมน่าจะเป็นไปได้ว่า...อิป๋าชนะใจเคะซึนมุคุได้~
...มุคุโร่คุงฉันสัญญานะ...ว่าจะดูแลมุคุโร่คุงอย่างดี...
...จะไม่นอกใจมุคุโร่คุงไปหาคนอื่นเด็ดขาด...
...เพราะมุคุโร่คุงคือ...ที่หนึ่งในใจป๋าเบียคนนี้ครับ~...
FIN
*บทส่งท้าย*
"แหวะ!! หวานกันเข้าไป ไอเบีย" เสียงของสปาน่าพูดขึ้น สายตายังคงจับจ้องไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้านมุคุโร่
"นี่พวกเราลงทุนปิดร้าน...กะจะมาหาเบียคุรันซักหน่อยว่าทำไมหยุด"
"ที่แท้ก็มานั่งสวีทกับเจ้าพืชไร่นี่เอง..." ทั้ง3หน่อแอบอยู่ตรงพุ่มไม้บ้านมุคุโร่ พลางเอากล้องส่องทางไกลมาส่องดูฉากหวานๆ ของเพื่อนรักของตนกับเพื่อนของรุ่นน้องผู้แสนจะโหดไปนิด ซึนไปหน่อย...
"เอ่อ...รุ่นพี่ครับ~ ทำแบบนี้มันจะดีหรอครับ มาแอบดูคนอื่นแบบนี้..." มือหนาของคุณประแจ เลื่อนไปปิดปากของรุ่นน้องที่แสนดี ยอมตามมาดูด้วย แต่เจ้าตัวดูท่าจะคัดค้านการมาแอบดูฉากหวานเลี่ยนของเพื่อนรักของตน
"เงียบๆ เดี๋ยวข้างในก็ได้ยินหรอก"
4หน่อ ยังคงดูฉากหวานๆของเบียคุรันกัยมุคุโร่ไม่วางตา จนเด็กสาวคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างหลังของ4หน่อ...
"ดูอะไรกันอยู่หรอคะ?" เด็กสาวคนนั้นถามด้วยความสงสัย...ใช่แล้วเด็กสาวคนนั้นก็คือโคลม น้องสาวของมุคุโร่ไง~
"เฮ้ย!! น้องของมุคุโร่นิ!!!!!!!"
"มีอะไรเหรอครับโคลม เสียงดังไปถึงข้างในเลย"ทั้ง4หน่อหันมาพร้อมกันก็ ตกใจ จนรีบวิ่งหนีกันไปตามๆกัน...ไม่เว้นแต่ฮิบาริ...ที่หนีเพราะเบียคุรันและมุคุโร่เดินออกมาดูก็เจอ4หน่อเพื่อนรักดีๆนี้เอง...แต่คิดเหรอว่าจะหนีพ้น...
"นี่~ จะรีบหนีไปไหนครับ สปาน่าคุง ดีโน่คุง เคียวคุงแล้วก็โชจัง" โอ้ว~ คุณเบียคุรันครับสลับสวิตซ์DARKมาเลยนะครับ
"เอ่อ..." ทั้ง4พูดไม่ออกไปตามๆกัน
"คึหึหึ...."
"มุคุโร่คิดเหมือนฉันสินะ"
"ครับ" ทั้งสองมองเพื่อนรักของตน พลางยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย
ความคิดของทั้ง4หน่อ คิดเป็นหนึ่งเดียวกันว่า...พวกกรูไม่น่ามาหาที่ตายเล้ย!! เบียคุรันกับมุคุโร่!! คงต้องเปลี่ยนจากคู่รักหวานแห่งปี เป็น...คู่รักแอบโหด เนียนแห่งปี!!!
"เบียจ๋า!! พวกเราจะรีบกลับไปทำงานแล้วจ๋า~ ไว้ชีวิตเราเถอะ!!!!!!!!" สปาน่าพูดขึ้น ทั้งสามก็เห็นด้วย ส่วนโคลมก็มองด้วยความสงสัยว่า...เค้ามีเรื่องอะไรกันเหรอ?
จบเถอะ!!!
~*FIN*~
ฟิคสั้น
แค่33หน้าเอง
เหอๆๆ
edit @ 8 Oct 2009 17:27:04 by Arki
